tag:blogger.com,1999:blog-80034932011-04-21T20:59:57.500-07:00World Poetry MagaznieWorld Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.comBlogger201100tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217838799350712004-08-22T16:36:00.000-07:002004-08-22T16:37:18.800-07:00 دلدادگان خیانت پیشه - ژاك پره ور<div align="right"><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;"><strong>ژاك پره ور</strong></span></div><div align="right"> </div><div align="right"><strong> دلدادگان خیانت پیشه
<br />
<br /></strong> چراغ از من بود و
<br /> نور از تو
<br />فتیله را که فروخت ؟ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321783879935071?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-109321776081205532004-08-22T16:35:00.000-07:002004-08-22T16:36:00.813-07:00ترانه ی ماه مِه - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>ترانه ی ماه مِه
<br /></strong>
<br /> خر و شاه و من
<br />فردا تلف می شوند
<br />خر از گرسنگی
<br />شاه از دلتنگی
<br />من از دلبستگی
<br />
<br />انگشت گچی
<br />بر سنگ لوح روزها
<br />نام ما را نقش می زند
<br />و باد در درختان سپیدار
<br />ما را می خواند
<br />خر ، شاه ، مرد
<br />
<br />آفتابی از کهنه ی سیاه
<br />نام ما دیگر از میان رفته
<br />آب خنک علف زارها
<br />
<br />شن شن زارها
<br />گل سرخ ِ بوته ی سرخ ِ گل
<br />راه ِ دراز شاگردان مدرسه
<br />
<br />خر و شاه و من
<br />فردا تلف می شویم
<br />خر از گرسنگی
<br />شاه از دلتنگی
<br />من از دلبستگی
<br />در ماه مِه
<br />
<br />زندگی گیلاس است
<br />مرگ هسته ی گیلاس است
<br />عشق درخت گیلاس است .
<br />
<br />
<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-10932177608120553?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217679470736062004-08-22T16:33:00.000-07:002004-08-22T16:34:39.470-07:00خزان - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"> </div><div align="right"> </div><div align="right">خزان
<br />
<br />اسبی بر زمین می غلتد
<br />برگ ها فرو می ریزند بر او
<br />عشق ما می لرزد
<br />و خورشید نیز .
<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321767947073606?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217582063843842004-08-22T16:31:00.000-07:002004-08-22T16:33:02.063-07:00در ميدان شهر - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong> در میدان شهر</strong>
<br />
<br />در میدان شهر
<br />در انتهای روزی از روزهای تابستان
<br />خون یک اسب
<br />که تصادف کرده بود و افسار گسیخته بود
<br />جاری بود
<br />به روی سنگفرش
<br />و اسب آن جا بود
<br />سرِ پا
<br />بی حرکت
<br />روی سه پا
<br />پ پای دیگرش زخمی بود
<br />زخمی و شکسته بود
<br />و در کنارش آویخته بود
<br />ایستاده بود
<br />بی حرکت
<br />درشکه چی هم بود
<br />بی حرکت بود
<br />و بدردنخور
<br />چون ساعتی شکسته
<br />اسب ساکت بود
<br />اسب نمی نالید
<br />اسب شیهه نمی کشید
<br />آن جا بود
<br />انتظار می کشید
<br />و چنان زیبا وغمگین و ساده بود
<br />چنان فهمیده بود
<br />که آدم گریه اش می گرفت
<br />
<br />آه
<br />ای باغ های گم شده
<br />چشمه های از یاد رفته
<br />سبزه زاران آفتابی
<br />ای رنج !
<br />شکوه و رمز بخت برگشتگی
<br />ای خون و روشنی
<br />زیبایی شگفت
<br />ای برادری ... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321758206384384?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217478188333102004-08-22T16:30:00.000-07:002004-08-22T16:31:18.186-07:00براي تو عشق من - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>برای تو عشق من</strong>
<br />
<br />به بازار پرنده فوشان رفتم
<br />و پرنده خریدم
<br />برای تو
<br />عشق من
<br />
<br />به بازار گل فروشان رفتم
<br />و گل خریدم
<br />برای تو
<br />عشق من
<br />
<br />به بازار آهنگران رفتم
<br />و زنجیر خریدم
<br />زنجیری گران
<br />برای تو
<br />عشق من
<br />
<br />آن گاه به بازار برده فروشان رفتم
<br />و تو را جستم
<br />اما نیافتمت
<br />عشق من </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321747818833310?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217392165158212004-08-22T16:28:00.000-07:002004-08-22T16:29:52.166-07:00باربارا - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>باربارا
<br /></strong>
<br />به یاد آر باربارا
<br />بر شهر یکریز باران می بارید آن روز
<br />و تو قدم می زدی خندان
<br />خیس و شکوفا و شادمان
<br />زیر باران
<br />به یاد آر باربارا
<br />بر شهر یکریز باران می بارید
<br />و من در کوچه گذشتم ار کنار تو
<br />تو لبخند می زد ی
<br />ومن نیز لبخند می زدم
<br />به یاد آر باربارا
<br />ای آن که نمی شناختمت
<br />ای آن که مرا نمی شناختی
<br />به یاد آر
<br />هرچه بود آن روز را به یاد آر
<br />از یاد مبر
<br />مردی زیر هشتی پناه گرفته بود
<br />و تو را به نام خواند
<br />باربارا
<br />و تو به سویش دویدی
<br />زیر باران
<br />خیس و شکوفا و شادمان
<br />و در آغوش او جای گرفتی
<br />این را به یاد آر باربارا !
<br />و دلگیر مشو از من اگر تو می گویمت
<br />من به آنان که دوستشان دارم تو می گویم
<br />حتی اگر تنها یک بار آن ها را دیده باشم
<br />من به آنان که یکدیگر را دوست دارند تو می گویم
<br />حتی اگر آن ها را نشناسم
<br />به یاد آر باربارا
<br />از یاد مبر
<br />این باران دلپذیر و شاداب را
<br />و بر چهره ی شاداب تو
<br />بر این شهر شاداب
<br />این باران بر دریا
<br />بر زرادخانه
<br />بر کشتی کنار بندر
<br />آه باربارا
<br />چه حماقتی است جنگ !
<br />و چه ها بر تو رفت
<br />زیر باران آهن
<br />بارن آتش و پولاد و خون !
<br />و آن که عاشقانه
<br />تو را در آغوش می فشرد
<br />مرده یا گمشده یا هنوز زنده است
<br />آه باربارا !
<br />بر شهر یکریز باران می بارد
<br />آن گونه که پیش از این می بارید
<br />ولی دیگر چون گذشته نیست
<br />حال همه چیز ویران گشته
<br />این باران ماتم هولناک و محنت زاست
<br />حتی توفان هم نیست
<br />توفان آهن و پولاد و خون
<br />و به سادگی تمام ابرها
<br />چون سگان تلف می شوند
<br />سگانی که با سیلاب گم می شوند
<br />و آن دورها می گندند
<br />آن دورها ، بسی دور از شهر
<br />شهری که از آن هیچ نمی ماند .
<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321739216515821?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217301871921212004-08-22T16:27:00.000-07:002004-08-22T16:28:21.870-07:00در گل فروشي - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;"> ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>در گل فروشی</strong>
<br />
<br />مردی به گل فروشی می رود
<br />و گل می خرد
<br />دختر گل فروش گل را می پیچد
<br />مرد دست در جیب می کند
<br />تا پول درآورد
<br />و به گل فروش دهد
<br />اما در همان وقت
<br />ناگهان
<br />دست بر قلبش می گذارد
<br />و به زمین می افتد
<br />همین که می افتد
<br />سکه ای به زمین می غلتد
<br />و بعد گل به زمین می افتد
<br />هم زمان با مرد
<br />هم زمان با پول
<br />دختر گل فروش برجا می ماند
<br />با سکه ای که بر زمین می غلتد
<br />با گلی که تباه می شود
<br />با مردی که جان می دهد
<br />قطعا این ماجرا خیلی غم انگیز است
<br />و دختر گل فروش
<br />باید کاری کند
<br />ولی نمی داند چه کند
<br />نمی داند
<br />از کجا شروع کند
<br />کارهای زیادی می شود کرد
<br />با مردی که جان می دهد
<br />با گلی که تباه می شود
<br />با شکه ای که بر زمین می غلتد
<br />و باز نمی ایستد ار غلتیدن . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321730187192121?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217213668894592004-08-22T16:25:00.000-07:002004-08-22T16:26:53.666-07:00فصل خوب - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>فصل خوب</strong>
<br />
<br />دخترک بدکاره ، گرسنه و دلسرد
<br /> بی یار و یاور، بی هیچ پشیز
<br /> دختری شانزده ساله
<br /> ایستاده بی حرکت
<br /> در میدان شهر
<br /> ظهر تابستان .</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321721366889459?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093217108179277972004-08-22T16:20:00.000-07:002004-08-22T16:25:08.180-07:00تیرباران شده - ژاك پره ور<p align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></p><p align="right"><strong>تیرباران شده</strong>
<br />
<br /> گل ها باغ ها فواره ها لبخندها
<br /> و لطف زندگی
<br />مردی آن جا افتاده به خاک غرقه به خون
<br />خاطره ها گل ها فواره ها باغ ها
<br /> رویاهای کودکانه
<br />مردی آن جا افتاده به خاک چون بسته ای خون آلود
<br /> گل ها فواره ها باغ ها خاطره ها
<br /> و لطف زندگی
<br /> مردی آن جا افتاده به خاک چون کودکی رفته به خواب .</p><div align="right"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321710817927797?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093216678603460622004-08-22T16:17:00.000-07:002004-08-22T16:19:33.076-07:00ترانه در خون - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>ترانه در خون</strong>
<br />
<br />دنیا پر است از چاله های خون
<br />کجا می رود این همه خون ِ ریخته بر زمین
<br />آیا زمین خون می نوشد و مست می کند
<br />عجب باده ای نوش می کند
<br />چه عاقلانه ...چه یکنواخت ...
<br />نه، زمین مست نمی شود
<br />زمین یکوری نمی چرخد
<br />مدام ارّابه ی کوچکش را
<br />چارفصلش را پیش می راند
<br />باران ... برف ...
<br />تگرگ ... هوای خوش ...
<br />زمین هرگز مست نمی کند
<br />فقط ممکن است گهگاه
<br />یک آتشفشان کوچک تیره بختی فوران کند
<br />زمین می چرخد
<br />می چرخد با درختانش ... باغ هایش ... خانه هایش
<br />می چرخد با چاله های بزرگ خونش
<br />و هرچیز زنده با آن می چرخد و خونش سرازیر می شود
<br />زمین باکش نیست
<br />می چرخد
<br />و هر چیز زنده شروع می کند به نالیدن
<br />زمین باکش نیست
<br />می چرخد
<br />زمین باز نمی ایستد از چرخش
<br />خون باز نمی ایستد از ریزش ...
<br />کجا می رود این همه خون ریخته بر زمین
<br />خون آدم کشی ها ... خون جنگ ها ...
<br />خون تیره بختی ها ...
<br />خون آن ها که شکنجه شده اند در زندان ...
<br />خون کودکانی که
<br />بی صدا شکنجه شده اند
<br />به دست پدر و مادرشان ...
<br />و خونی که می چکد از سر آدم ها
<br />در آلونک ها ...
<br />و خون شیروانی ساز
<br />وقتی شیروانی ساز سر می خورد و می افتد از پشت بام
<br />و خونی که می آید و سیل آسا سرازیر می شود
<br />با نوزاد ... با کودک نورسیده ...
<br />مادر شیون می کند ... کودک زاری می کند ...
<br />خون سرازیر می شود ... زمین می چرخد ...
<br />زمین باز نمی ایستد از چرخش
<br />خون باز نمی ایستد از ریزش ...
<br />کجا می رود این همه خون ریخته بر زمین
<br />خون چماق خوردگان ... تحقیرشدگان ...
<br />خودکشی کرده ها ... تیرباران شده ها ... محکومان
<br />و خون همه ی آن ها که این گونه می میرند ... بی خبر
<br />در کوچه جانداری می گذرد
<br />با همه خون موجود در تنش
<br />ناگهان جان می دهد
<br />و همه ی خونش ازتنش بیرون می زند
<br />زنده ها خون را پاک می کنند
<br />و جسد را می برند
<br />ولی خون سرسخت است
<br />و در جای جسد
<br />تا مدت ها بعد
<br />هنوز کمی خون سیاه به جا می ماند ...
<br />خون دلمه شده
<br />زنگار زندگی ، زنگار تن
<br />خون ِ بسته مثل شیر
<br />مثل شیری که می برد
<br />وقتی زمین می چرخد
<br />با شیرش ... با گاوهایش ...
<br />با زنده هایش ... با مرده هایش ...
<br />زمینی که می چرخد
<br />با درختانش ... با زنده هایش ...
<br />با خانه هایش ...
<br />زمینی که می چرخد با عروسی ها ...
<br />خاک سپاری ها ...
<br />گوش ماهی ها ...
<br />فوج ها ...
<br />زمینی که می چرخد و می چرخد
<br />با نهرهای بزرگ خون . </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321667860346062?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093216574117132022004-08-22T16:13:00.000-07:002004-08-22T16:16:14.116-07:00از شگفتی های آزادی - ژاك پره ور<div align="right"><strong><span style="font-size:130%;color:#ffcc99;">ژاك پره ور</span></strong></div><div align="right"><strong></strong> </div><div align="right"><strong>از شگفتی های آزادی</strong>
<br />
<br />میان دندانه های دام
<br />پای روباه سفید
<br />و خون روی برف
<br />خون روباه سفید
<br />و رد پا بر برف
<br />رد روباه سفید
<br />که می گریزد با سه پا
<br />در آفتاب غروب
<br />گرفته در میان دندان
<br />خرگوشی که جان نداده هنوز .
<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109321657411713202?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093075130071034692004-08-21T00:52:00.000-07:002004-08-21T00:58:50.070-07:00بلندترین روز سال - يورگو سفريس<div align="right"><span style="font-size:130%;">بلندترین روز سال
<br /></span><strong><span style="color:#ff9900;">يورگو سفريس</span>
<br /></strong>ترجمه : حميد فرازنده
<br />
<br />
<br />1
<br />دریک سو خورشید در بلندای خویش
<br />در سو دیگر ماه نو
<br />دور در خاطره همچون آ ن سینه ها
<br />ومیانشان دره ی شبی پر اختر
<br />موج تو فانی حیات.
<br />در خرمنگاه،اسبان
<br />عرق ریزان
<br />بر رو بدن های پراکنده چهار نعل میتازند
<br />همه چیز از آنجا سر در میآورد.
<br />واین زنی که درنگاه تو چنین زیبا بود
<br />ناگاه می پژمرد
<br />وزانوانش به خاک می نشیند.
<br />سنگ های آسیاب هر چیزی را خورد می کند
<br />وهمه جیز به ستاره مبدل میشود
<br />در شب ِبلند ترین روز سال
<br />
<br />2
<br />همه رویا می بینند
<br />اما کسی اعتراف نمی کند،
<br />می گذرند و خود را تنها می انگارند.
<br />آن گل سرخ بزرگ
<br />همیشه آنجا بود
<br />درکنارت،در ژرفای خوابت
<br />از آن ِ تو وناشناخته.
<br />حال که اب هایت
<br />درونی ترین گلبرگ های آن رالمس می کند
<br />سنگینی ِ متراکم ِ آن دختررا
<br />که رقص کنان در رودخانه ی زمان فرو افتاد،
<br />صدای برخوردوهشتناکش را با آب
<br />حس می کنی .
<br />نفسی راکه این دم برتو ارزانی داشته است
<br />بر باد مده.
<br />
<br />3
<br />با این همه درخوابی چنین
<br />رویا هایی که به سادگی رنگ می بازند
<br />به کابوسی مبدل می شود.
<br />همچون آن ماهی که لحظه ایزیر امواج می درخشدو
<br />به عمق گل آلودفرو می رود،
<br />یا خور پایی که رنگ بهرنگ می شود.
<br />درشهری که مبدل به فاحشه خانه شده است
<br />دلاله گان ومشاطه گان
<br />عشق های پلاسیده می فروشند.
<br />دختری که از دریا بر آمد
<br />پوست گاوی برتن می کند
<br />تا ورزای جوان خود رابه ریش بیندازد.
<br />شاعر
<br />زیر نجاستی که بچه های کوچه گرد به سویش پرتاب مکنند
<br />تندیس هایی را می بیند خون از آنها فرو می چکد.
<br />باید ار این خواب به در آیی
<br /> از این پوست ِ شلاق خورده.
<br />
<br />4
<br />خرده ریز ها
<br />دراین با دیوانه
<br />به چپ وراست،بالا وپایین
<br />پراکنده می شود.
<br />دودی باریک ومرگ آور
<br />دست وپای آدم راسست می کند.
<br />بدن ها به حال نزع فرو می رود.
<br />آنان تشنه اند،اما هیچ کجا آبی نمی یابند،
<br />همچون پرنده گان روی شاخه ها
<br />به این جا وآنجا چسبیده اند
<br />بیهوده پر وبال می زنند
<br />زیرا هرگز پو بال هایشان را
<br />نمی توانند بگشایند.
<br />
<br />این سرزمین
<br />همچون کوزه ای سفالی
<br />رفته رفته خشک می شود.
<br />
<br />5
<br />جهان درملافه ای خواب آور پوشیده است
<br />جز این پایان
<br /> چیزی برای عرضه ندارد.
<br />در شب ِ گرم
<br />وقتی راهبه ای فرسوده«هکاته»
<br />بر پشت بام
<br />سینه چاک،درمقابل ماه بدری ساختگ زاری می کند
<br />دو کنیز خردسال،خمیازه کشان
<br />اکسیری خوشبورادردیگی مسی می جوشانند
<br />فردا دوستداران ِ این بوی خوش از آننصیب می برند.
<br />
<br />عشق او
<br />از هم اینک
<br />همچون آرایش چهره ی یک هنرپیشه ی تراژدی
<br />فرو می ریزد.
<br />
<br />6
<br />آن پایین ،زیر پاهایمان
<br />دریایی همچون آیینه
<br />درون گنجینه هاست-
<br />درمان زقوم های سپید
<br />درصخره های صخت.
<br />به یاد آر آن پیراهنی راکه گوشده می شدو
<br />از رو یاندامت فرو می لغزید
<br />پیراهنی که بی جان روی پاهایت فرو می ریخت
<br />ای کاش این خواب هم این گونه
<br />روی گنجینه های مردگانمان می ریخت.
<br />
<br />7
<br />در باغچه ی کوچک
<br />سپیدار هست
<br />که نفس هایش
<br /> شب وروز
<br />ساعات ِ عمر ِ توا می شمارد
<br />ساعتی آبی انباشته از آسمان
<br />به نیروی ماه
<br />برگ ها،روی دیوار های سپید
<br />ب جا پاها تاریک می رویند
<br />در پرچین چنددخت کاج مانده
<br />آن سو تر،مرمر ها وچراغ های شهر
<br />وآدمیان ،همان گونه که آفریده شده اند.
<br />اما مغ سیاه
<br />برای خوردن ِ آب که می آید
<br />شروع به خواندن می کند
<br />وگاهی صدای گمری شنیده می شد.
<br />
<br />دراین باغچه
<br /> ، این لته ی کوچک،
<br />می توانی آفتاب را ببینی
<br />وقتی روی دو میخک قرمز می نشینند
<br />روی دانه ای زیتون وخوشه ای یاس .
<br />خود را همان گونه که هستی بپذیر
<br />شعر را درژرفای چنار ها دفن مکن
<br />با خاک خودت،صخره ات،
<br /> آن را تغذیه مکن
<br />اگر می خواهی بیشتر بیابی
<br />همان جایی راکه ایستاده ای حفر کن.
<br />
<br />8
<br />آیینه ای سخت است صفحه ی کاغذ سفید
<br />تنها آنچه را که به تو باز می نماید
<br />باتو سخن می گوید کاغذ سفید
<br />با صدای تو
<br />نه با صدایی که می پسندی ،
<br />موسیقی ِ توست،زندگی ِ تو
<br />همین زندگی که به بی حاصلی گذراندی
<br />اما دو باره می توانی آن را بهدست آوری
<br /> اگر بخواهی
<br />اگر ب این صفحه ی سپید دل ببندی
<br />تو را به جایی که ار آن آغاز کردی باز می گرداند.
<br />
<br />سفر های بسیار کردی
<br />ماه و خورشید بی شمار دیدی
<br />مرده ها وزنده ها را لمس کردی
<br />رنج مردان جون را عمیقا دریافتی
<br />ملال زنان را
<br />تلخی ِ پسرکی ناپخته را.
<br />تمام احساساتت بر باد می رود
<br /> اگر به این خلاء ایمان نیاوری
<br />مگر در آن پیدا کنی
<br />چیزی را که به گمانت گم کرده ای
<br />جوانه زدن جوانی ات را
<br /> به گل نشستن ناگذیر ِ عمت را.
<br />زندگیت چیزی ست که باخته ای
<br />این خلاء چیری ست که باخته ای
<br />این صفحه ی سپید.
<br />
<br />9
<br />از چیز هایی که ندیده بودند سخن می گفتی
<br />وآن ها می خندیدند
<br />اما تو پارو کشیدی د رود خانه ای تاریک
<br />در مسیر مخالف،
<br />در مسیری ناشناخته
<br />مصرانه پیش رفتی
<br />کورمال کورمال
<br />به دنبال سخن های ریشه دار،
<br /> سخن هایی همچون«درخت پر شاخ زیتون»
<br />بگذار آنها بخندند .
<br />و می خواستی آن جهان ِ دیگر
<br />جایگزینِ تنهایی ِ خفقان آور ِ امروز شود
<br />جایگزین این زمان ویران
<br />بگذار بخندند،به دل مگیر
<br />
<br />نسیم دریا،خنکی سپیده
<br />بی اینکه بخواهیم شان هم وجود دارند.
<br />
<br />10
<br />آن گاه که رویا ها
<br />به هنگام طلوع خورشید
<br />جامه ی عمل می پوشید
<br />لب هایی دیدم
<br />که برگ برگ می شکفند
<br />ترسیدم بر آنها فرود آید
<br />داس براق وباریکی که ار آسمان میگذشت.
<br />
<br />11
<br />این دریایی که آن را آرامش نمیده اند
<br />قایق ها وباد بان هایی سپید
<br />ونفس به نفس بادخنکی که از سر ِ کاج ها وکوه ها «اگنیا» می وزد،
<br />تنت روی تن او می لغزید
<br />آسوده وگرم
<br />همچون اندیشه ای که هنوز شکل نیافته از یاد مید رود.
<br />
<br />اما در آب های کم عمق
<br />از اختاپوس ِ نیزه خورده
<br />مرکب تراوش می کند
<br /> - ود آب های ژرف-.
<br />ای کاش لحظه ای به یاد می آوردی
<br />جزیره های زیبا کجا پایان می پذیرد.
<br />
<br />با تمام رو شنایی وتاریکی ام به تو می نگرم.
<br />
<br />12
<br />همراه این گرمای خفقان آور
<br />در رگ های ملتهب آ سمان
<br />اینک خون می دود
<br />برای نیل به خوشبختی
<br />می خواهد از مرگ بگذرد .
<br />آفتاب
<br />تپش نبضی ست
<br />که رفته رفته آهسته تر می شود.
<br />گویی همین دم است که باز می ایستد.
<br />
<br />13
<br />لحطه ای بعد،خورشید باز م ایستد
<br />پریان سپیده
<br />در پوست خشک ِ دریا دمیده اند
<br />خروسی یه بار خواند،فقط سه بار،
<br />بر روی سنگ سفید
<br />مارمولک بی حرکت ایستاده است
<br />وبه علف های سوخته نگاه می کند
<br /> به جایی که مار پنهان شده است.
<br />در بلندی ها،در گنبد فیروزه
<br />بالی سیاه،شکافی عمیق می اندازد
<br />نگاه کن آسمان در شرف ِ شکافتن است.
<br />درد سخت دوباره زاده شدن
<br />
<br />14
<br />اکنون با سربی که برای تفألش گداخته اند
<br />با درخشش دریای تابستان ،
<br />همه چیز در حسرت سوختن است
<br />همه عریانی ِ حیات
<br />گذشتن ، ماندن ، فرونشستن ، صعوکردن ،
<br /> لب ها ، تن نوازش شونده .
<br />همانگونه که در صلوة ظهر
<br />درخت کاج- فرورفته در صمغ خود-
<br />برای شعله ور شدن بی تابی می کند
<br />و درد را دیگر تاب نمی آورد.
<br />فراخوان کودکان را
<br />تا خاکسترها را گرد آورند و
<br />در خاک بکارند .
<br />آنچه گذشته ، همه به خوبی گذشته است
<br />و آنچه هنوز نگذشته ، باید سوزانده شود
<br />درست در صلوة این ظهری که خورشید
<br />به قلبِ گل صدبرگ میخکوب شده است .
<br />
<br />
<br />
<br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109307513007103469?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1093014252814762852004-08-20T07:59:00.000-07:002004-08-20T08:04:12.813-07:00ابرشلوارپوش - ولاديمير ماياكوفسكي<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">ابر شلوار پوش</span>
<br />ولادیمیر مایاکوفسکی
<br />ترجمه : م.کاشیگر
<br />
<br />فکرتان خواب می بیند
<br />بر بستر مغزهای وارفته
<br />خوابش نوکران پروار را ماند
<br />بر بستر آلوده
<br />باید برانگیزم جُل خونین دلم را
<br />باید بخندم به ریشها
<br />باید عُنُق و وقیح
<br />ریشخند کنم
<br />باید بخندم آنقدر
<br />تا دلم گیرد آرام
<br />
<br />بر جان من نه هیچ تار موی سفید است
<br />نه هیچ مه پیرانه
<br />من زیبایم
<br />بیست و دو ساله
<br />تندر صدایم
<br />می درد
<br />گوش دنیا
<br />پس می خرامم
<br />ای شما
<br />ظریف الظرفا
<br />که عشق را با کمانچه می خواهید
<br />ای شما
<br />خشن الخُشنا
<br />که عشق را
<br />با طبل و تپانچه می خواهید
<br />سوگند حتی یک نفرتان
<br />نمی تواند پوستش را
<br />چون من شیار اندازد
<br />تا نماند بر آن
<br />جز
<br />رد در ردِ لب و لب
<br />
<br />گوش کنید
<br />در آنجا
<br />در تالار
<br />زنی هست
<br />از انجمن فرشته های آسمان
<br />می گیرد دستمزد
<br />کتان تنش نازک است و برازنده
<br />می بینیدش
<br />ورق می زند لب هایش را
<br />گفتی کدبانویی
<br />کتاب آشپزی
<br />
<br />اگر بخواهید
<br />تن هار می کنم
<br />همانند آسمان
<br />رنگ در رنگ
<br />اگر می خواهید
<br />حتی از نرم نرمتر می شوم
<br />مرد
<br />نه
<br />ابری شلوارپوش می شوم
<br />
<br />من به گلبازار باور ندارم
<br />چه بسیار فخر فروخته اند به من
<br />مردان و زنان
<br />مردانی
<br />کهنه تر از هر مریضخانه
<br />زنانی
<br />فرسوده تر از هر ضرب المثل .
<br />
<br />1
<br />تب نوبه
<br />شعر می بافد:
<br />در فکری ...
<br />
<br />در اودسا بود
<br />اودسا
<br />
<br />ماریا می گوید:
<br />تا ساعت چهار
<br />
<br />هشت
<br />نُه
<br />ده
<br />
<br />م رسد دهشت شب
<br />می گذارد تنها پنجره را
<br />شب
<br />شب سیاه
<br />شب سردِ زمستان
<br />
<br />شمعدانها شیهه می کشند
<br />در پشتم می خندند
<br />به پشت پیر شده ام
<br />
<br />من
<br />دیگر
<br />نه آن منم
<br />کوهی مویانم من
<br />کوهی
<br />از رگ به خود پیچانم
<br />مگر کوه هم دل دارد؟
<br />کوه
<br />خیلی هم دل دارد
<br />
<br />به درک
<br />جسم مفرغینم!
<br />به درک
<br />قلب سرد آهنینم!
<br />اما نخواهد خفت زنگ شبانهء دلم
<br />جز در نرم
<br />جر
<br />در
<br />زن
<br />این منم
<br />گندهء غول
<br />
<br />خم می شوم
<br />می سایم پنجره را با پیشانی
<br />شیشه آب می وشد
<br />علامت عشق است ؟
<br />چه عشقی ؟
<br />عشقی بزرگ؟
<br />عشقی کوچک؟
<br />هوس؟
<br />بدنی اینچنین غول آسا و عشق ؟
<br />عشق بزرگ؟
<br />نه؟
<br />عشق کوچک؟
<br />هوس ؟
<br />آری
<br />هوسی کوچک و سر به زیر
<br />می جهاندش از جا
<br />بوق ماشین
<br />می کندش آرام
<br />زنگولهء درشکه
<br />بر چهره ی پرلک و پیس باران
<br />می سایم چهره
<br />می کشم انتظار
<br />هنوز
<br />هنوز و هنوز وهنوز
<br />خیسم می کند
<br />موجاموج دریای شهر
<br />
<br />نیمه شب چاقو می کشد
<br />می رسد
<br />سر می برد
<br />گم شو !
<br />
<br />می افتد
<br />ضربه ی دوازدهم ساعت
<br />انگار
<br />بیفتد از تن
<br />سر بریده ی محکوم
<br />
<br />پیشنِماها
<br />شکلک در می آورند
<br />هیاهو می کنند
<br />دانه های خاکستری باران
<br />انگار
<br />ناودان های قدیس سیمای کلیسای نوتردام پاریس اند
<br />با فریاد وا مُصیبتا
<br />
<br />بس نیست زن ملعون ؟
<br />اگر باز بگذرد اندکی
<br />فریاد
<br />ر خواهد داد
<br />دهان
<br />می شنوی
<br />پرش آرام پی هایم
<br />می پرند در جا
<br />همانند بیماری بر تخت
<br />می بینی ؟
<br />اول
<br />تاتی تاتی
<br />بعد
<br />تاتی تاتی
<br />یکهو
<br />بیقرار
<br />فرزو ناآرام
<br />می دوند
<br />پیی تنها
<br />می جهاند از جا
<br />دو پی خفته
<br />می پراندشان در جا
<br />در رقصی جنون آسا
<br />
<br />گچ از سقف فروریخت
<br />
<br />پی های گنده
<br />پی های کوچولو
<br />پی های بی شمار
<br />می رقصند با هم لجامشان رها
<br />ناگهان
<br />می افتند از پا
<br />می لغزد به درون اتاق
<br />شب
<br />شب پ در گِل
<br />اسیرش می شود نگاه
<br />این چیست ؟
<br />جراجر در
<br />مهمانسرا
<br />می ساید به هم
<br />دندان
<br />
<br />می آیی
<br />عُنُق تر از عُنُق
<br />می گزی پوست پوست گوزن ِ دستکشت را
<br />می گویی :
<br />راستی
<br />خبر داری ؟
<br />دارم شوهر می کنم
<br />بکن!
<br />به درک!
<br />خیال می کنی از پا در می آیم ؟
<br />چه باک!
<br />ببین
<br />آرامم
<br />آرام تر از نبض یک مرده
<br />یادت رفته چه می گفتی
<br />جک لندن
<br />پول
<br />عشق
<br />ماجراجویی
<br />من اما می دیدم
<br />تو ژوکوند بودی
<br />ترا باید می ربودند
<br />ترا ربودند
<br />
<br />از نو عاشق
<br />با ز روشن خواهم کرد
<br />خم ابرو
<br />به آتش
<br />باز خواهم چرخاند
<br />خم ابروی به آتش روشنم را
<br />در قمارخانه ها
<br />آواره های بی خانه را
<br />خانه
<br />خنه های سوخته است
<br />
<br />بازی ام می دهی ؟
<br />جنونت
<br />یاقوت است
<br />عقل یاقوتت
<br />اما
<br />نمی ارزد به پشیز گدایان
<br />یادت رفته ؟
<br />آتشفشان وزووا بازی خورد
<br />پومپئی فرو مرد
<br />
<br />های!
<br />آقایان!
<br />های!
<br />کشته مرده های کفر و جنایت و قتل
<br />از شما می پرسم
<br />آیا دیده اید
<br />چهره یی آرام تر از چهره ی دژم من؟
<br />وقتی آرامم
<br />انگار
<br />خودم نیستم
<br />انگار
<br />در درونم
<br />کسی دیگر
<br />می زند دست
<br />می زند پا
<br />الو!
<br />مامان؟
<br />مامان!
<br />پسرت مریض شده !
<br />پسرت
<br />بهترین مریضی دنیا را گرفته
<br />مامان!
<br />قلب پسرت گُر گرفته
<br />مامان!
<br />بگو به خواهرها
<br />به لودا
<br />به اولگا
<br />بگو پسرت
<br />برادرشان
<br />د به در شده
<br />هر کلامی
<br />می جهد بیرون
<br />از دهان سوخته اش
<br />رانده است و مطرود
<br />حتی هر شو خی اش
<br />مطرود است و رانده
<br />ذهان سوخته پسرت
<br />روسپی خانه ی آتش گرفته یی است
<br />قی می کند
<br />روسپیان برهنه اش
<br />
<br />مردم بو می کشند
<br />بو
<br />بوی سوختگی است
<br />
<br />آتش نشانی کمک!
<br />اما
<br />آتش نشان ها
<br />درنگ!
<br />ترا به چکمه هایتان
<br />ترا به برق کلاهتان
<br />قلب مشتعلم را
<br />با ملایمت
<br />خاموش کنید
<br />خودم برایتان
<br />آب خواهم آورد
<br />چلیک چلیک
<br />از همه ی چشم های اشک
<br />بگذلرید دنده هایم را بگیرم
<br />می خواهد بیرون بپرد
<br />از قلبم
<br />فرو می شکنند دنده ها
<br />اما بیرون نخواهی پرید از قلبم
<br />
<br />بوسه ی کوچک جزغاله یی
<br />قد می کشد
<br />در شکاف لب ها
<br />می نشیند
<br />بر چهره ی سوخته
<br />بوسه
<br />
<br />مامان!
<br />من شاعری بلد نیستم
<br />د نمازخانه ی قلبم
<br />شعر می خوانند
<br /> دیگران
<br />می جهند بیرون از سرم
<br />تندیس های جزغاله ی اعداد
<br />مجسمه ی کلمات
<br />انگار
<br />بگریزند از خانه ی گُر گرفته
<br />طفلان
<br />انگار
<br />سرکشد به آسمان
<br />از دست های سوخته ی لوستیانیا
<br />وحشتِ نبودِ آسمان
<br />
<br />می کریزند
<br />از بندر
<br />نوری صد چشم
<br />می شتابد بر ترسیده مردم
<br />
<br />واپسین فریادم
<br />می پیچد
<br />در سکوتی که داده او را امان :
<br />تو دستِ کم
<br />تو
<br />بازگو
<br />ناله کنان
<br />بازگو
<br />با قرن ها
<br />که من
<br />می سوزم
<br />
<br />
<br />2
<br />
<br /> بر عرشم برید
<br />من بزرگ نیستم
<br />من بر آنچه هست
<br />نوشته ام
<br />نیست
<br />
<br />دیگر نمی خواهم بخوانم هیچ چیز
<br />کتاب؟
<br />این بی مصرف؟
<br />می پنداشتم
<br />خرامان خرامان راه می رود شاعر
<br />می جنباند لب
<br />می نشیند
<br />بر مغز خرفتش
<br />الهام
<br />می جوشد
<br />شعر
<br />اییده می شود
<br />کتاب
<br />زکی!
<br />می روی و می روی
<br />ساعت ها و ساعت ها
<br />شاید بجوشد شعر
<br />تاب می آوری خوره ی زخم تخمیر
<br />در گِل و لای قلب
<br />ماهی ِ ابله خیال
<br />می زند دست
<br />می زند پا
<br />تا بی انتها
<br />در جراجر وزن و قافیه
<br />می پزد
<br />آرام آرام
<br />خورشت عشق و بلبل
<br />و
<br />می پیچد به خود
<br />کوچه ی بریده زبان
<br />ندارد زبان تا کند فریاد
<br />ندارد زبان تا گوید سخن
<br />مغرور
<br />برمی افرازیم از نو
<br />برج های بابل را در شهر
<br />تا از نو تختشان کند خدا
<br />در علفزاری
<br />ه علفش
<br />زبانی ناآشنا
<br />
<br />کوچه
<br />بی صد
<br />دمید بر آتش
<br />فریاد
<br />راست
<br />بیرون پرید از ته حلق
<br />تاکسی های پر مسافر
<br />کالسکه های نحیفِ مردمی
<br />سیخ
<br />ایستادند به نبرد
<br />جهید به حلقشان
<br />گِل
<br />سینه ها لگدمال شد
<br />سینه ها
<br />زیر لگدها
<br />از سل هم تخت تر شد
<br />
<br />سیاهی را شهر سد شد
<br />درهم شکست صحن چنبر زده بر گلویش را
<br />قی کرد
<br />در میدان
<br />ازدحام را
<br />همه ناله کردند:
<br />خدایا
<br />کَندند ترا از سرودخوانی ملایکت
<br />بده
<br />مکافاتشان!
<br />اما کوچه چمبلتمه زد
<br />فریاد کشید:
<br />رسیده است وقت غذا!
<br />
<br />گره پرتردید ابروها
<br />می آراید
<br />کروپ ها و کروپ بچه های شهر
<br />می گندد
<br />در دهان
<br />لاشه ی خردجثه ی کلمات ِ مرده
<br />دو واژه
<br />تنها دو واژه
<br />می شوند پروار:
<br />خائن
<br />و انگار
<br />شوربا
<br />این دو شعر
<br />اشک بر گونه
<br />یال می برند
<br />در کوچه
<br />فراری می شوند
<br />اما مگر می شود
<br />فقط
<br />با دو شعر
<br />زن را سرود
<br />دوشیزگی را
<br />عشق را
<br />گل کوکب ِپنهان در زیر شبنم را
<br />هم صدا
<br />با شاعر سرقافله
<br />جمعیت شهرنشین را:
<br />دانشجویان
<br />روسپیان
<br />پادوان
<br />
<br />آقایان!
<br />بس است
<br />مگر گدایید؟
<br />صدقه ممنوع !
<br />بسپاریدشان به ما
<br />قلدران لات
<br />لات های بزن بهادر
<br />حرف را خفه خواهیم کرد
<br />در دهانشان
<br />خواهیم درید از هم
<br />کثافت های پلشت را
<br />این مؤخره های اضافی کتاب را
<br />که می چسبند
<br />به هر تخت دو نفری
<br />آیا نباید
<br />فروتنانه
<br />خیسشان کنیم ؟
<br />
<br />مردم
<br />فریاد
<br />کمک!
<br />من یک سرود می خواهم:
<br />ک سرود اوراتوریو!
<br />مگر
<br />ما
<br />خود
<br />مخلوق داغ ترین سرود نیستیم؟
<br />سرودی که پیچیده است
<br />اکنون
<br />در هر کارخانه
<br />در هر آزمایشگاه
<br />مرا چه کار با فاوست
<br />با خرامیدنش بر پارکتِ آسمان
<br />دست در دستِ مِفیتسو
<br />سوار بر موشک آتشبازی
<br />من
<br />میخ کفشم
<br />از هر تراژدی گوته
<br />دردناک تر است
<br />حرفم را بشنوید
<br />من ثروتم از همه بیشتر است
<br />من
<br />هر کلمه ام
<br />می آفریند جان
<br />می ستاید شادی های جسم
<br />من می گویم:
<br /> حتی
<br />خردترین غبار زندگی
<br />هزاربار می ارزد به من
<br />به آنچه اینکم
<br />به آنچه پیش از این بوده ام
<br />
<br />بشنوید
<br />سخن می گوید زرتشت
<br />زرتشت نوین
<br />زرتشت لب فریاد
<br />زرتشت بی قرار
<br />نالان:
<br />ما
<br />ابدیان شهر جذام
<br />ساکنان بیمار شهر گِل و رز
<br />بیماریمان واگیر
<br />ما
<br />خواب آلودهای کفن سیما
<br />ما
<br />با لب هایمان
<br />آویزان
<br />چتچراغ وار
<br />ما
<br />حتی
<br />از آسمان ِ دریاشسته
<br />حتی
<br />از آسمان پرآفتابِ شهر ونیز
<br />پاکتریم
<br />
<br />گم شود
<br />هومر
<br />بمیرد
<br />اووید
<br />خبر نداشتند از ما
<br />از آبله ی پیه و روغن
<br />خورشید
<br />از تماشای طلای جانمان رنگ می بازد
<br />
<br />ما
<br />رگ داریم
<br />ما را ماهیچه هاست
<br />ندارد
<br />لابه
<br />هیچ
<br />زورِ رگ و ماهیچه
<br />چرا به لابه
<br />جوییم
<br />مودت زمانه؟
<br />هر یک از ما
<br />به مشتش مهار عالم است!
<br />
<br />چنین گفتم
<br />زرتشت وار
<br />از وعظم
<br />مسیح گونه
<br />جلجتاها بر پا شد
<br />در پتروگراد
<br />در مسکو
<br />در اودسا
<br />در کیف
<br />شنوندگانم
<br />یک صدا
<br />بانگ برداشتند:
<br />بر صلیبش کنید!
<br />بر صلیب!
<br />ای آدم ها
<br />دردم می دهید
<br />اما عزیزتان می دارم
<br />نزدیکتان می دانم
<br />آیا ندیده اید
<br />لیسه ی سگ را
<br />بر
<br />دست سنگ انداز؟
<br />
<br />من
<br />امروز
<br />مسخره ی عالمم
<br />مضحکه ی خاص
<br />به قصه یی مانندم
<br />ملال آور
<br />بی معنا
<br />اما
<br />من
<br />می بینم
<br />عبور آن کس را
<br />که هیچ کس نمی بیند
<br />از کوهسار زمان
<br />می بینم
<br />فرود1916 را
<br />بر تاج ِ خار انقلاب
<br />بر پیشاپیش خیل گرسنگان
<br />بر مسندی که نمی بیند
<br />که ناتوان است از دیدنش
<br />چشم کوتوله ی مردم
<br />زیرا
<br />من
<br />هر آنجایم که درد آن جاست
<br />زیرا
<br />من
<br />بر هر دانه ی اشک
<br />مصلوب شده ام
<br />
<br />من
<br />گناهانم
<br />یکسر
<br />نابخشودنی است
<br />زیرا
<br />من
<br />در جان خود
<br />سوزانده ام
<br />محبت نه
<br />کشتزارهای محبت را
<br />و
<br />جانسوزان
<br />از فتح هزاران هزار باستیل
<br />دشوارتر است
<br />
<br />وقتی منجی بیاید
<br />وقتی شما
<br />در طنین انقلاب
<br />بپیوندید به او
<br />من
<br />از تن
<br />جان خواهم کند
<br />من
<br />جان ِ کنده از تن
<br />زیر پا
<br />صاف خواهم کرد
<br />من
<br />جان ِ صاف شده
<br />خون چکان
<br />پرچم شما خواهم کرد
<br />
<br />
<br />3
<br />
<br />چه سود
<br />یورش مشت پلشت را
<br />در شادی ِ نور؟
<br />
<br />آمد
<br />اندیشه ی جنون
<br />بر سر کرد
<br />لچک یأس
<br />بورلیوک
<br />وحشت زده
<br />گشاد کرد
<br />تنها چشمش را
<br />در یک فریاد
<br />بورلیوک
<br />لغزاند
<br />تن خود را
<br />از میان تنها چشمش
<br />آن سان که
<br />رگبار هق هق اشک
<br />از وحشت مرگ
<br />می لغزاند
<br />به مغاک آب
<br />مسافران کشتی ِ غریق
<br />
<br />بورلیوک
<br />پاشید
<br />اندکی خون
<br />بر مژه ی خیس
<br />فرود آمد
<br />اوج گرفت
<br />رفت
<br />با محبتی
<br />بعید از تن فربهش
<br />برداشت و گفت:
<br />خُب!
<br />
<br />چه خوب است
<br />پنهان در پیراهنی زرد
<br />جان از گزند نگاه ایمن داشتن
<br />چه خوب است
<br />زیر دندان تیغه ی اعدام
<br />این فریاد:
<br />شیرککائو فان هوتن بنوشید!
<br />من
<br />این لحظه ی اوج
<br />این بلندای فشفشه را
<br />به هیچ چیز نخواهم داد
<br />نخواهم...
<br />
<br />چهره ی خمار سِوریانین
<br />همانند استکانی عرق
<br />قد کشید
<br />از پشت دود سیگار برگ
<br />با توام مردمک!
<br />اسمت را
<br />به چه جرئت
<br />گذاشته ای شاعر؟
<br />تو مرغی
<br />قدقد می کنی
<br />امروز
<br />باید
<br />با چماق
<br />کوبید
<br />بر فرق جهان
<br />کری در ذهنم می پیچد لجوج:
<br />آیا خوب می رقصم؟
<br />می بینید
<br />خوشم
<br />من پا انداز حقیر
<br />من ورقباز دغل
<br />خوشم
<br />ول می کنم شما را
<br />که اشکتان د رود قرن جاری است
<br />شما را
<br />که خیس می شوید
<br />با یک لاس
<br />من می روم
<br />از خورشید عینکی می سازم
<br />یکچشم
<br />می نشانم
<br />خورشید را
<br />بر چمخانه ام
<br />با لباسی
<br />مضحک
<br />خرامان خرامان
<br />دور زمین می گردم
<br />دل می برم
<br />دل می سوزانم
<br />در پیشاپیشم
<br />قلاده به گردن
<br />می گدانم ناپلئون را
<br />
<br />زمین جسمی زنانه می یابد
<br />زمین
<br />جمش را
<br />شهوتزده
<br />می لرزاند
<br />اشیاء جان می گیرند
<br />لب می جنبانند
<br />می گویند:
<br />پچ پچ پچ پچ پچ پچ
<br />
<br />ناگهان
<br />حتی ابرها
<br />آری
<br />ابرها و غیره و الخ
<br />نشاندند
<br />بر آسمان
<br />موجاموجی شگرف
<br />انگار
<br />کارگرانی سفیدپوش اند
<br />در گرمگرم تدارک اعتصاب
<br />تندر
<br />وحشیانه
<br />سرک کشید از پس یک ابر
<br />فین کرد
<br />خودپسندانه
<br />دماغ گنده اش را لرزاند
<br />پره پره
<br />آنی
<br />چهره ی آسمانی اش
<br />نقاب پرخشونتِ بیسمارکِ آهنین رخسار شد
<br />
<br />یک نفر
<br />اسیر در دام ابرها
<br />دست دریوزگی
<br />به سوی عرق فروشی دراز کرد
<br />حرکتش ظرافت بود
<br />ظرافت زن
<br />ظرافت لوله ی توپ
<br />
<br />می پندارید
<br />خورشید است
<br />می کشد بر گونه ی میخانه دست نوازش ؟
<br />ژنرال گالیفه است
<br />شورشیان را تیرباران می کند
<br />
<br />عابر!
<br />دست از جیب در آر!
<br />سنگی بردار!
<br />خنجری
<br />بمبی!
<br />دست نداری ؟
<br />با کله بپر وسط دعوا!
<br />به پیش گرسنگان حقیر
<br />بردگان کوچک
<br />تن نشورهای خو کرده به شپش
<br />به پیش!
<br />از این پس
<br />هر دوشنبه
<br />هر سه شنبه
<br />جشن ها را
<br />به خونمان
<br />رنگین
<br />خواهیم کرد
<br />تا زمین
<br />در زیر دشنه
<br />یاد آورد
<br />آنان را که حقیر و مسخره می خواست
<br />
<br />زمین پرگوشت و تپل است
<br />مثل سوگلی ِ مِترِس های روتسچیلد
<br />بگذار به اهتزاز درآیند
<br />پرچم ها
<br />هم در عیدهای آبرومند
<br />هم در تب بمباران
<br />
<br />تیرها
<br />بلندتر ببرید
<br />بلندتر
<br />بدن ِ خونین ِ آسیابانان حلق آویز!
<br />می غرید
<br />التماس می کرد
<br />شکم می درید
<br />تا قفل کند
<br />محکم تر
<br />دندان
<br />در دنده
<br />
<br />در آسمان ِ سرخ ِ از سرود مارسیز
<br />می ترکید
<br />غروب
<br />سلطه می یافت
<br />جنون
<br />خبر می داد
<br />از نیستی کامل
<br />
<br />شب خواهد آمد
<br />خواهد کشت
<br />خواهد درید
<br />
<br />می بینید
<br />شب
<br />باز
<br />مزاحم است
<br />شب
<br />مشتی ستاره دارد
<br />دستی خائن
<br />اما
<br />پراکنده کرده است
<br />ستاره هایش
<br />
<br />شب می آید
<br />شنگول مثل مامای
<br />می اندازد
<br />سنگینی ِ ماتحتش را بر شهر
<br />نه!
<br />این شب سیاه تر از سیاه را
<br />نگاه
<br />درهم نخواهد شکست
<br />
<br />پنهان
<br />در کنج میخانه کپیده ام
<br />می ریزم شراب بر جانم و بر سفره
<br />می بینم
<br />از کنج میخانه
<br />مریم عذرا
<br />با چشمتنی گرد
<br />می نشیند
<br />بر قلب
<br />
<br />چرا
<br />از سر رسم
<br />اختیار تاج را
<br />سپریم از
<br />به مشتی ولگرد؟
<br />می بینی
<br />باز
<br />از سر عادت
<br />باراباس را ترجیح دادند
<br />بر جلیلی ِ مغبون
<br />
<br />شاید
<br />دستی
<br />از سر عمد
<br />مرا
<br />چرخ کرده است میان آدم ها
<br />
<br />شاید
<br />من
<br />با این چهره ی گمم
<br />زیباترین پیران تو باشم
<br />
<br />بچه هایت را
<br />لذت
<br />کرده است تباه
<br />در راه است
<br />زمان مرگ
<br />بگذلر بچه هایت بزرگ شوند
<br />پسرانت
<br />پدر
<br />دخترانت مادر می شوند
<br />مادرانی پرورزند
<br />اما بگذار
<br />نوزادان
<br />همه
<br />کاکُل به سر به دنیا آیند
<br />کاکل
<br />خوش یمن است و پرافسون
<br />بگذار
<br />بر فرزندانشان
<br />نام بگذارند
<br />نام شعرهای مرا
<br />بگذارند
<br />
<br />من
<br />اعر ماشینم
<br />شاعر خاک رس
<br />اما
<br />شاید
<br />نباشم من
<br />جز حواری سیزدهم
<br />در خاکیترین انجیل ها
<br />
<br />شاید وقتی در ددرازنای روز
<br />صدایم می غرد
<br />هر ساعت
<br />وزغ وار
<br />شاید در آن هنگام
<br />فرومی بلعد مسیح
<br />عطر علف عشق جانم را
<br />
<br />
<br />4
<br />
<br />ماریا! ماریا! ماریا!
<br />
<br />راهم بده ماریا!
<br />تاب کوچه را ندارم
<br />راهم نمی دهی ؟
<br />می خواهی
<br />گونه هایم گود
<br />مزه از دست داده
<br />چشیده ی خاص و عام
<br />بیایم پیشت؟
<br />با صدایی بی دندان بگویم به تو:
<br />اینک شده ام مردی قابل اعتماد؟
<br />ماریا
<br />نگاهم کن
<br />پشتم خمیده شد
<br />در کوچه
<br />مردم
<br />چشم تنگ می کنند
<br />چشم هایی از چهل سال ولگردی فرسوده
<br />مردم
<br />چربی چربی گواتر چهار طبقه شان را سوراخ می کنند
<br />بر نان کپک زده ی نوازش هنوز بر جای مانده دندان هایم
<br />می خندد
<br />هق هق باران بر پیاده روها
<br />پیاده روهای وگرد
<br />ولگردانی در محاصره آب
<br />ولگردانی خیس
<br />که می لیسند
<br />جنازه های فرو رفته در سنگفرش کوچه ها
<br />
<br />بر مژه های خاکستری
<br />آری
<br />بر مژه ی تکه های یخ ِ سرما
<br />جاری است
<br />اشک
<br />
<br />آری
<br />پوزه ی باران
<br />می مکد
<br />عابران
<br />با چشمان بسته ی لوله های آب
<br />
<br />در درشکه ها
<br />برق م زنند
<br />پهلوانان
<br />از پُرخوری
<br />می ترکند
<br />مردم
<br />می چکد
<br />از لای شکاف ها
<br />پیه تنشان
<br />جاری می شوند
<br />در آب کدر
<br />درشکه ها
<br />نان های مکیده
<br />شامی های دندان گزیده
<br />
<br />ماریا
<br />آیا می شود
<br />در گوش فربه
<br />حرف محبت زده؟
<br />
<br />پرنده گرسنه است
<br />پرنده پرصداست
<br />پرنده به آواز زنده است
<br />من
<br />ماریا
<br />من
<br />مردم
<br />مردی سایه
<br />مرد که قی کرده است او را
<br />شب مسلول
<br />در دست کثیفِ خیابان ِ پرسنایا
<br />من همینم که هستم
<br />قبولم داری ؟
<br />
<br />ماریا
<br />راهم بده!
<br />می بینی
<br />انگشتانم
<br />متشنج
<br />می فشرند
<br />خرخره ی آهنی ِ زنگِ درت
<br />ماریا!
<br />کوچه
<br />جنگل جانوران وحشی است
<br />ببین
<br />بر گویم
<br />نه جای انگشت
<br />جای زخم است
<br />در را باز کن
<br />درد دارم
<br />می بینی
<br />فرورفته است
<br />در چشمم
<br />سنجاق سر
<br />
<br />در را باز کرد
<br />
<br />خوشگل من
<br />قشنگم
<br />از من نترس
<br />نخواهی یافت
<br />برگردن گوآسایم
<br />مانند کوهی مرطوب
<br />اجتماع شکم ِ عرق کرده ی زنان را
<br />می دانی ؟
<br />زندگی من
<br />غرق است
<br />د هزاران عشق بزگ پاک
<br />هزاران
<br />عشق کوچک ناپاک
<br />
<br />نترس
<br />در این روزگار سیاهِ خیانت
<br />از کف داده ام هزار چهره ام را
<br />لشکر معشوقه های مایاکوفسکی را
<br />اما باور کن
<br />در قلب من دیوانه
<br />معشوقه هایم
<br />خاندانی پرسلاله اند
<br />خاندانی همه شهبانو
<br />
<br />ماریا!
<br />با برهنگی ِ آزرم کریزت
<br />با لرزه ی پر دلهره ات
<br />بیا
<br />نزدیکم شو
<br />بده
<br />به من
<br />معصومیت ِ لبانت را
<br />من و دلم هرگز نبوده ام با هم تا یک بهار
<br />و در زندگی ِ من
<br />نبوده است
<br />جز یک صد نوبهار
<br />
<br />ماریا
<br />تیان
<br />مراد شاعران است
<br />ما
<br />من
<br />جسمم
<br />من
<br />سر تا پا
<br />مَردَم
<br />نمی خواهم
<br />جز جسمت
<br />د طلب جسمت
<br />مسیحی وار می گویم
<br />خدایا
<br />برسان روزی ام را
<br />قوتِ لایموتم را
<br />
<br />ماریا
<br />مال من شو !
<br />
<br />ماریا
<br />می ترسم از یاد ببرم اسمت را
<br />به سان شاعران
<br />که می ترسند از یاد ببرند
<br />آن کلمه را
<br />که زاده شد از شکنجه ی شب
<br />آن کلمه را
<br />که می نماید همتراز خدا
<br />اما
<br />همیشه به یاد خواهم داشت
<br />جسمت را
<br />اما
<br />همیشه دوست خواهم داشت
<br />جسمت را
<br />ما
<br />همیشه پاس خوهم داشت
<br />جسمت را
<br />بدان سان که سزبازی
<br />جنگش درهم شکسته
<br />بی کس و بی مصرف
<br />پاس می دارد
<br />تنها پای برجای مانده اش را
<br />
<br />ماریا
<br />مرا نمی خواهی ؟
<br />مرا نمی خواهی
<br />افسوس باید
<br />باز بکشم بار قلبم را
<br />با درد و با اندوه
<br />آن سان که سگی
<br />بازمی کشد تا لانه
<br />اشکریزان
<br />پایش را
<br />که از جا کنده است قطار
<br />
<br />من
<br />با همه ی خون قلبم
<br />با رخت یکدست سفید قلبم
<br />با گل های خاکی که چسبیده است به آن
<br />باز می گردم
<br />به جاده
<br />
<br />سر یحیی
<br />آن استاد تعمید
<br />- خورشیدِ چرخان در گردِ زمین-
<br /> هزارها هزاربار
<br />خواهد رقصید
<br />هیرودیاوار
<br />وقتی تمام شود رقص عمر من
<br />پخش خواهد شد
<br />ردپایم
<br />در هزاران هزار قطره ی خون
<br />می روم به آن بالا
<br />پیش پدرم
<br />سیاه از شبخوانی در فاضلاب
<br />می ایستم
<br />در کنارش
<br />سر به گوشش می برم
<br />می گویم :
<br />قربان
<br />خسته نشده اید
<br />از هر روز چرخاندن ِ نگاهِ مهربانتان
<br />در مربای ابرها؟
<br />بیا
<br />بر درخت خیروشر
<br />بزمی کنیم برپا
<br />تو
<br />طبق معمول
<br />حتی در هر گنجه هم خواهی بود
<br />ما
<br />با شراب هایمان
<br />حتی پتروس
<br />آن حواری عنق را
<br />خواهیم آورد به رقص
<br />بهشتی خواهیم داشت
<br />پر از حواهای خوشگل
<br />پدر!
<br />امر کن!
<br />گوش به فرمنم!
<br />آیا می خواهی
<br />همین حالا
<br />خوشگل ترین خانم خیابان را پیشکشت کنیم ؟
<br />نه!
<br />پد
<br />ابروی خاکستری ات را گره نینداز
<br />سر پر مویت را تکان نده
<br />می دانم
<br />در دل می گویی
<br />کیست این یارو
<br />این بالدار که پشت سرم ایستاده؟
<br />آیا اصلا معنای عشق را می داند؟
<br />
<br />آری
<br />من هم فرشته ام
<br />من هم فرشته بوده ام
<br />من هم نکاهی داشته ام
<br />همانند نگاه خروس قندی
<br />اما چه کنم
<br />خسته ام
<br />نمی خواهم
<br />به مادیان های شکری بلوری
<br />هدیه کنم جام های پرنقش و نگار
<br />پدر
<br />من
<br />از تو
<br />دو دست دارم
<br />من
<br />از تو
<br />لب دارم
<br />پس چرا نمی توانم
<br /> ببوسم
<br />ببوسم ببوسم ببوسم
<br />وهربار
<br />درد نکشم؟
<br />ترا قدرتمند م پنداشتم
<br />اما تو ضعیفی
<br />تو
<br />کوچکی
<br />
<br />دیدی؟
<br />کفر گفتم
<br />حالاست چاقو هم بکشم
<br />لاشخورها!
<br />بال هایتان تنگ تر!
<br />در بهشت جا کم است
<br />گفتم تنگ تر!
<br />چرا بال هایتان خیس است؟
<br />چرا بال هایتان از ترس مرده؟
<br />
<br />اما تو
<br />عودزده ی عودخور
<br />من
<br />شکمت را سفره خواهم کرد
<br />من
<br />شکمت را جر خواهم کرد
<br />از این جا
<br />تا
<br />آلاسکا
<br />
<br />ولم کنید
<br />کسی جلودارم نخواهد شد!
<br />دروغ گفتم
<br />آیا حقش را داشتم؟
<br />آرام باشم؟
<br />از این هم آرام تر؟
<br />ممکن نیست !
<br />
<br />می بینید
<br />باز
<br />آسمان سرخ است از خون ِ کشتار
<br />باز
<br />ستاره ها را سر بریده اند
<br />
<br />هی!
<br />با توام آسمان!
<br />بردار کلاهت را!
<br />دارم سان می بینم
<br />
<br />صدایی برنمی خیزد
<br />
<br />جهان
<br />گوش گنده اش را
<br />گوش پرستاره ی پرکنه اش را
<br />بر روی دست گذاشته است
<br />خفته است
<br />[1915]
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br /> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109301425281476285?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1092912137276446622004-08-19T03:41:00.000-07:002004-08-19T03:42:17.276-07:00تیلانتان - اكتاويو پاز<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">تیلانتان
<br /></span>
<br />اکتاویو پاز
<br />احمد میرعلائی
<br />
<br />سالها پیش باسنگریزه ها،باخاک وباعلف هرزه ها تیلانتان راساختم.
<br />باروی آنرا به یاد دارم،درهای زردرنگ را وبر روی آن ها انگشتان
<br /> جهت نما را،
<br />کوچه های تنگ وبدبورا وساکنان پرسر وصدای آنها را ،
<br />ارگ سبز دولت را وقربانگاه سرخ را،پابرجاوچون دستی گشوده،
<br />باپنج معبد عظیم وراهرویبیشمارش .
<br />
<br />تیلانتان، شهری خاکستری درپای صخره ای سپید،شهری به زمین
<br /> چسبیده
<br />باچنگ ودندان،شهرغبار ونیایش .ساکنان کند ذهن بودند ،
<br />آداب دوست وستیزه جو ،دستهایی رامی پرستیدند
<br />که آنان راساخته بود، اما از پاها که قادر بودند آنان رانابود کنند
<br /> وحشت داشتند.
<br />مذهبشان وقربانیهای ومداومشان که با آن می خواستند عشق اولی را
<br />بخرند وخویشتن رااز لطف دومی مطمئن کند
<br />بی فایده بود . یک بامداد درخشان
<br />پای راست من باخاک یکسانشان کرد،همراه باتاریخشان،
<br />اشرافیت ستمگران ،
<br />عصیانهایشان،ربان مقدس شان،آواز های محبوبشان
<br />ونمای های آئینی شان.وکانان شهر هیچ گاه ظن نبردندکه پاها و
<br /> دستها
<br />چیزی به جز دوانتهای پیکر خدایی واحد نبود. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109291213727644662?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1092912073404013432004-08-19T03:40:00.000-07:002004-08-19T03:41:13.403-07:00شبانه - اكتاويو پاز<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">شبانه
<br /></span>
<br />اکتاویو پاز
<br />احمد میرعلائی
<br />
<br />
<br />شب، چشمان اسبان که در شب می لرزند،
<br />شب،چشمان آب درکشتزاری خفته،
<br />شب درچشمان تو ،چشمان اسبان،که درشب می لرزند،
<br />درچشمان آبی پنهانی تو.
<br />
<br />چشمان آب برکه،
<br />چشمان آب چاه،
<br />چشمان آب رویا،
<br />سکوت وانروا
<br />چون دو حیوان کوچک به هدایت ماه
<br />از این آبها می نوشند ،
<br />از این چشمان.
<br />
<br />اگر تو چشمانت رابگشایی
<br />شب دروازه های خزه اش را می گشاید،
<br />قلورو پنهانی آب دروازه هایش رامی گشاید،
<br />آبی که از دل شب چکه می کند.
<br />واگر آنها راببندی ،
<br />رودی،جریان بی صدا وآرام ،
<br />به درونت سیلاب می ریزد ،پیش می رود،مکدرت می کند:
<br />شب کرانه های روحت را می شوید.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109291207340401343?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1092912017889160352004-08-19T03:38:00.000-07:002004-08-19T03:40:17.890-07:00سنگ آفتاب - اكتاويو پاز<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">سنگ آفتاب
<br /></span>اکتاویو پاز
<br />احمد میرعلائی
<br />
<br />سیزدهمین بازمی گردد... این همان اولین است ؛
<br />و همیشه یکی است – یا شاید این تنها لحظه باشد،
<br />آیا تو ملکه یی ، ای تو ، اولین و آخرین ؟
<br />آیا تو شاهی ، تو یگانه و آخرین معبود ؟
<br />از شعر آرتمیس اثر ژراردو نروال
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />بیدی از بلور ، سپیداری از آب ،
<br />فواره ای بلند که بادکمانی اش می کند ،
<br />درختی رقصان اما ریشه در اعماق ،
<br />بستر رودی که می پیچد ، پیش می رود ،
<br />روی خویش خم می شود، دور می زند
<br />و همیشه در راه است :
<br /> کوره راه خاموش ستارگان
<br />یا بهارانی که بی شتاب گذشتند ،
<br />آبی در پشت جفتی پلک بسته
<br />که تمام شب رسالت را می جوشد،
<br />حضوری یگانه در توالی موج ها،
<br />موجی از پس موج دیگر همه چیز را می پوشاند ،
<br />قلمروی از سبز که پایانیش نیست
<br />چون برق رخشان بال ها
<br />آنگاه که در دل آسمان باز می شوند،
<br />
<br />کوره راهی گشاده در دل ِ بیابان
<br />از روزهای آینده ،
<br />و نگاه خیره و غمناک شوربختی ،
<br />چون پرنده ای که نغمه اش جنگل را سنگ می کند،
<br />و شادی های بادآورده ای که همچنان از شاخه های پنهان
<br />بر سر ما فرومی بارد،
<br />ساعات نور که پرندگانش به منقار می برند ،
<br />بشارت هایی که از دست هامان لب پر می زند ،
<br />
<br />حضوری همچون هجوم ناگهانی ترانه ،
<br />چون بادی که در آتش جنگل بسراید ،
<br />نگاهی خیره و مداوم که اقیانوس ها
<br />و کوه های جهان را در هوا می آویزد ،
<br />حجمی از نور که از عقیقی بگذرد
<br />دست و پایی از نور، شکمی از نور، ساحل ها،
<br />صخره ای سوخته از آفتاب ، بدنی به رنگ ابر ،
<br />به رنگ روز که شتابان به پیش می جهد ،
<br />زمان جرقه می زند و حجم دارد ،
<br />جهان اکنون از ورای جسم تو نمایان است ،
<br />و از شفافیت توست که شفاف است ،
<br />
<br />من از درون تالارهای صوت می گذرم ،
<br />از میان موجودات پژواکی می لغزم ،
<br />از خلال شفافیت چونان مرد کوری می گذرم ،
<br />در انعکاسی محو و در بازتابی دیگر متولد می شوم ،
<br />آه جنگل ستون های گلابتونی شده با جادو ،
<br />من از زیر آسمانه های نور
<br />به درون دالان های درخشان پاییز نفوذ می کنم ،
<br />
<br />من از میان تن تو همچنان می گذرم که از میان جهان ،
<br />شکم تو میدانی ست سوخته از آفتاب ،
<br />پستان های تو دو معبد توأمانند که در آن
<br />خون تو پاسدار اسرار متوازی خویش است
<br />نگاه های من چون پیچکی بر تو می پیچد ،
<br />تو آن شهری که دریایت محاصره کرده است ،
<br />باروهایی که نور دو نیمه شان کرده است ،
<br />به رنگ هلو، نمکزار
<br />به رنگ صخره ها پرنده هایی
<br />که مقهور نیمروزی هستند که اینهمه را به خود کشیده اند ،
<br />به رنگ هوس های من لباس پوشیده
<br />چون اندیشه من عریان می روی ،
<br />من از میان چشمانت می گذرم بدانسان که از میان آب ،
<br />چشمانی که ببرها برای نوشیدن رؤیا به کنارش می آیند،
<br />شعله هایثی که مرغ زرین پر در آن آتش می گیرد ،
<br />من از میان پیشانی ات می گذرم بدانسان که از میان ماه ،
<br />و از میان اندیشه ات همچنان که از میان ابری ،
<br />و از میان شکمت بدانسان که از میان رؤیایت ،
<br />
<br />ذرت زار دامنت می خرامد و می خواند ،
<br />دامن بلورت ، دامن آبت ،
<br />لبهایت ، طره ی گیسویت ، نگاه هایت،
<br />تمام شب مب باری ، تمام روز
<br />سینه ی مرا با انگشتان آبت می گشایی ،
<br />چشمان مرا با دهان آبت می بندی ،
<br />در استخوانم می باری ، و در سینه ام
<br />درختی مایع ریشه های آبزی اش را تا اعماق می دواند ،
<br />
<br />من چون رودی تمامی طول ترا می پیمایم ،
<br />از مین بدنت می گذرم بدانسان که از میان جنگلی ،
<br />مانند کوره راهی که در کوهساران سرگردان است
<br />و ناگهان به لبه ی هیچ ختم می شود؛
<br />من بر لبه ی تیغ اندیشه ات راه می روم
<br />و در شگفتی پیشانی سپیدت سایه ام فرومی افتد و تکه تکه می شود،
<br />تکه پاره هایم را یک به یک گرد می آورم
<br />وبی تن به راه خویش می روم ، جویان و کورمال ،
<br />دالان های بی پایان خاطره ،
<br />درهایی باز به اطاقی خالی
<br />که در آن تمام تابستان ها یکجا می پوسند ،
<br />چهره ای که چون به یادش می آورم محو می شود ،
<br />دستی که چون لمس می کنم تکه تکه می شود ،
<br />مویی که عنکبوت ها در آشوب
<br />بر لبخندهای سالیان و سالیان گذشته تنیده اند ،
<br />
<br />در شگفتی پیشانی ام جستجو می کنم ،
<br />می جویم بی آنکه بیابم ، من یک لحظه را می جویم ،
<br />چهره ای از آذرخش و اضطراب
<br />که میان شاخه های اسیر در شب می دود ،
<br />چهره ی باران در باغ سایه ها ،
<br />آبی که با ماجت در کنارم جاری است ،
<br />
<br />می جویم بی آنکه بیابم ، به تنهایی می نویسم ،
<br />کسی اینجا نیست ، روز فرو می افتد ، سال فرو می افتد ،
<br />من با لحظه سقوط می کنم ، به اعماق می افتم ،
<br />کوره راه ناپیدایی روی آینه ها
<br />که تصویر شکسته ی مرا تکرار می کنند ،
<br />پا بر روزها می گذارم ، بر لحظه های فرسوده ،
<br />پا بر افکار سایه ام می گذارم ،
<br />به جستجوی یک لحظه پا بر سایه ام می گذارم ،
<br />من آن لحظه ای را می جویم که به دلکشی پرنده ای ست،
<br />من آفتاب را در ساعت پنج عصر می جویم
<br />که آرام بر دیوارهای شنگرفی فرومی افتد ،
<br />
<br />زمان انبوهِ میوه هایش را می رسانید
<br />و چون تَرَک بر می داشتند دختران دوان دوان
<br />از اندرون گلی رنگ آنها بیرون می آمدند
<br />و در حیاط های سنگی مدرسه شان پراکنده می شدند ،
<br />یکی از آنان با قامتی به بلندی پاییز
<br />و جامه ای از نور در زیر آسمانه ها می خرامید
<br />فضا به گرد او می پیچید
<br />و با پوستی دیگرش می پوشاند که طلایی تر و شفاف تر بود ،
<br />
<br />ببری به رنگ نور ، غزالی قهوه ای رنگ
<br />که شبگردان تعقیبش کرده اند ،
<br />دختری که نگاهم را دزدید
<br />بر نرده ی مهتابی از باران سبز خم شده بود ،
<br />چهره ی بی شمار دوشیزه
<br />نامت را فراموش کرده ام ،ملوسینا
<br />لورا ، ایزابل ، پرسه فونه ، ماری ،
<br />تو همه ی چهره هایی و هیچیک از آنان
<br />تو همه ساعاتی و هیچیک از آن ها
<br />درخت و ابر ترا همانندند ،
<br />تو همه ی پرندگانی و یک ستاره ی تنها ،
<br />تو لبه ی شمشیری ،
<br />تو آن جام خونی که جلاد بر سر دست می برد،
<br />آن پیچکی که پیش می رود، روح را در آ؛وش می کشد ،
<br />ریشه کن می کند ، و آن را از خود جدایش می سازد ،
<br />
<br />دست نبشته ی آتش بریشم،
<br />شکاف در سنگ ، ملکه ی ماان،
<br />ستونی از مه،چشمه ای درسنگ،
<br />حلقه ی ماهتاب ، آشیانه ی عقابان
<br />تخم بادیون ، خارِ کوچک مرگ آور
<br />که جزای جاودانی خویش را می بخشد ،
<br />چوپان ِ دخترک دره های دریا
<br />و نگهبان دره ی مرگ،
<br />پیچک آویخته از پرتگاه خوابناک
<br />نیلوفر معلق ، گیاه زهرآلود،
<br />گل رستاخیز، خوشه ی حیات ،
<br />بانوی نی نواز و آذرخش ،
<br />رشته ای از یاسمن، نمک د زخم،
<br />شاخه ی گل سرخ برای مرد تیرخورده ،
<br />برف مو، ماه آویخته به دار ،
<br />دست نبشته ی دریا بر سیاه سنگ ،
<br />دست نبشته ی آفتاب ، دانه ی نار ، سنبله ی گندم ،
<br />
<br />چهره ی شعله ها ، ربوده و بلعیده شده ،
<br />چهره ی جوان
<br />بازیچه ی سال هایی که رقصان چون اشباح گذشتند
<br /> که بازیچه ی روز هایی است که همان حیاط را دور می زنند وهمان
<br /> [دیوار را
<br />لحظه آتش می گیرد و چهره های بسیارِ آتش
<br />یک چهره می شوند ،
<br />همه ی نا م ها یک نامند
<br />همه ی چهر ه ها یک چهره اند،
<br />همه ی قرن ها یک لحظه ها اند ،
<br />و برای همه ی قرن های قرن
<br />جفتی چشم راه اینده را سد می کنند
<br />
<br />چیزی در برابر من نیست جز لحظه ای
<br />که امشب
<br />در گرو رویای تصویر های به هم زنجیر شده است ،
<br />که به تلخی از رویاجدا افتاده ،
<br />که تهی این شب به یغما یش برده است،
<br />واژه ای که حرف حرف محو شده
<br />انگاه که در بیرون زمان روده ها یش را بیرون می ریزد
<br />و جهان با نقشه ی جنایتی از پیش حساب شده
<br />بردرهای روح می کو بد ،
<br />
<br />
<br />تنها در یک لحظه که شهرها ،
<br />که اسم ها و گل ها ، که هر نشا نه ی زندگی ،
<br />به پشت پیشانی کور من فرو می ریزند ،
<br />انگاه که فرسودگی عظیم شب
<br />اندیشه ی مرا در هم می شکند ، استخوان بندی مرا در هم می شکند ،
<br />وخون من کند تر وکند تر حرکت می کند ،
<br />ودندان ها یم می پوسند و پلک ها یم
<br />از ابر پوشیده می شوند وروزها وسال ها
<br />وزن سنگین وحشت خالی را توده می کنند ،
<br />
<br />آنگاه که زمان بادبزنش را محکم به دست می گیرد
<br />و در پشت تصویرهای چیزی تکان نمی خورد
<br />لحظه در خویش فرومی جهد و شناور می شود
<br />آنجا که مرگ از همه سویی محاصره اش می کند،
<br />فک های غمناک و خمیازه کش شب
<br />و سخنان خشمناک و نامفهوم مرگ رقصان تهدیدش می کند،
<br />مرگ زنده و نقاب پوشیده ،
<br />لحظه به درون قلب خویش فرومی جهد،
<br />چون مشتی گره شده،
<br />تلّی از میوه که از درون می رسد،
<br />خویش را از درون می نوشد ، می ترکد و باز می شود ،
<br />لحظه ی شفاف دربه روی خویش می بندد،
<br />از درون می رسد و ریشه در اعماق می دواند ،
<br />در درون من رشد م کند و همه ی وجود مرا فرا می گیرد ،
<br />شاخ و برگ هذیانی اش مرا به بیرون پرتاب می کند،
<br />اندیشه های من فوج پرندگان آن است ،
<br />پیکش در رگ هایم می گردد ،
<br />در درخت ادراک ، در میوه ی بویناک از زمان ،
<br />
<br />ای زندگی که باید تو را زیست ، که ترا زیسته اند،
<br />زمانی که دوباذه و دوباره چون دریا می شکنی
<br />و به دوردست می افتی بی آنکه سربگردانی ،
<br />لحظه ای که گذشت هیچ لحظه ای نبود؛
<br />اکنون آن لحظه فرا می رسد، به آرامی می آماسد،
<br />به درون لحظه ی دیگر می ترکد و آن لحظه بی درنگ ناپدید می شود.
<br />
<br />در شامگاه شوره وسنگ
<br />که با تیغه های ناپیدای چاقو ها تاول می زند
<br />با دست نبشته ای قرمز و مخدوش
<br />بر پوست من می نویسی و این زخم ها
<br />چون پیراهنی از شعله مرا در برمی گیرد،
<br />آتش می گیرم بی آنکه بسوزم، آب می جویم
<br />و در چشمان تو آبی نیست ، چشمان تو از سنگند،
<br />و پستان های تو ، شکم تو، و مژگان تو از سنگند،
<br />دهان تو بوی خاک دارد ،
<br />دهان تو بویناک زهر زمان است ،
<br />تنت بوی چاهی محصور را دارد ،
<br />دالانی از آینه ها که چشمان تشنه ی مرا مکرر می کند ،
<br />دالانی که همیشه
<br />به نقطه ی عزیمت باز می گردد،
<br />من کورم و تو دستم گرفته
<br />از میان راهروهای سمج متعدد
<br />به سوی مرکز دایره راهم می بری و تو موج می زنی
<br />چون پرتو شعله ای که در تیشه ای یخ بسته باشد
<br />منند پرتوی که زنده زنده پوست می کند،
<br />و افسونی که چوبه ی دار برای زندانی محکوم به اعدام دارد،
<br />انحناپذیر همچون تازیانه و بلند
<br />چون سلاحی که به سوی ماه نشانه رفته باشند،
<br />تو خاطرات مرا یکایک از من می گیری ،
<br />من نام خویش را فراموش کرده ام ،
<br />دوستانم در میان خوکان خرخر می کنند ،
<br />یا از پا در آمده زیر آفتاب تنگه عمیق می پوسند ،
<br />
<br />چیزی جز زخمی از من نمانده است ،
<br />نگه ای که کسی از آن نمی گذرد ،
<br />حضوری بی روزن، اندیشه ای که بازمی گردد
<br />و خویش را تکرار می کند، آینه می شود ،
<br />و خود را در شفافیت خود می بازد ،
<br />خودآگاهی که به چشم باز بسته است
<br />که در خودنگری خویش می نگرد، که آنقد نگاه می کند
<br />تا در روشنی غرق شود:
<br /> من شبکه ی فلس های ترا دیدم
<br />که در نور صبحگاهی سبز می زد، ملوسینا
<br />تو چنبره زده میانه ی ملافه ها خفه بودی
<br />و چون بیدار شدی بسان مرغی صفیر زدی
<br />و برای ابد فروافتادی، سوختی و خاکستر شدی ،
<br />از تو جز فریادی نماند،
<br />و در انتهای قرون خود را می نگرم
<br />که نزدیک بین وسرفه کنان در میان توده ای
<br />از عکس های قدیمی می گردم :
<br /> هیچ چیز نیست ، تو هیچ کس نبودی
<br />تلی از خاکستر و دسته جارویی ،
<br />چاقویی زنگاری و پَرِ گردگیری
<br />پوستی که بر تیغه هایی از استخوان آویخته است ،
<br />خوشه ی خشکیده ی تاکی ، گوری سیاه ،
<br />و در ته گور ،
<br />چشمان دختری که هزار سال پیش مرد ،
<br />چشمانی که در قعر چاهی مدفون اند ،
<br />چشمانی که از آنجا به سوی ما برمی گردند ،
<br />چشمان کودکانه ی مادری پیر
<br />که پسر آبرومندش را پدری جوان می بیند ،
<br />چشمان مادرانه ی دختری تنها
<br />که در پدرش پسر نوزادی می یابد ،
<br />چشمانی که از گودال چاه زندگی
<br />ما را دنبال می کنند و خود گودال های مرگی دیگراند
<br />- اما نه ؟ آیا فروافتادن در آن چشمان
<br />تنها راه بازگشت به سرچشمه ی راستین زندگی نیست ؟
<br />
<br />فروافتادن ، بازگشتن ، خواب خویش را دیدن ،
<br />حیات دیگری داشتن که خواب مرا می بیند،
<br />چشمان آینده دیگری ، مرگ دیگری را مردن –
<br />این شب تمام آن چیزی است که من احتیاج دارم ،
<br />و این لحظه که لاینقطع باز می شود و برمن آشکار می سازد
<br />که کجا بودم ، که بودم ، که اسم تو چیست ،
<br />که اسم من چیست :
<br /> آیا برای تابستان
<br />نقشه ای طرح می کردم – و برای هر تابستان –
<br />ده سال پیش در خیابان کریستوفر
<br />با فیلیس که یک جفت چال روی صورتش داشت
<br />که گنجشکان می آمدند از آن نور بنوشند ؟
<br />آیا کارمن در رفورما به من گفت
<br />« هوا ملایم است ؛ این جا همیشه مهرماه است »
<br />یا با دیگری سخن می گفت
<br />یا من چیزی از خو در می آورم که کسی نگفته است ؟
<br />آیا این من بودم که در شبِ خیمه برافراشته ی آکساکا راه می افتم ،
<br />چونان درختی سیاه وسبز،
<br />مانند بادِ دیوانه با خودم حرف می زدم
<br />و چون به اطاقم بازگشتم – همیشه یک اطاق –
<br />آیا این من بودم که در آینه خود را می دیدم ؟
<br />آیا برآمدن آفتاب را از هتل ورنت دیدیم؟
<br />که با درختان شاه بلوط می رقصید،
<br />وقتی گیسوانت را شانه می کردی گفتی –
<br />« حالا خیلی دیر است »
<br />و من لکه هایی بر دیوار دیدم و چیزی نگفتم ؟
<br />آیا با هم به برج رفتیم و خورشید را
<br />که به پشت صخره ها فرومی رفت دیدیم؟
<br />آیا در بیداریت انگور خوردیم ؟ آیا در پروته
<br />جوز خریدیم ؟
<br /> اسم ها، مکان ها،
<br />خیابان ها و خیابان ها ، چهره ها ، میدان ها ، خیاان ها
<br />ایستگاه های راه آهن ، پارک ، اطاق های تک نفری،
<br />لکه های روی دیوار ، کسی گیسوانش را شانه می زند ،
<br />کسی در کنار من آواز می خواند کسی لباس می پوشد،
<br />اطاق ها ، مکان ها ، خیابان ها ، اسم ها ، اطاق ها ،
<br />مادرید ، 1937،
<br />در میدان دل آنجل
<br />زنان با کودکانشان می خرامیدند و آواز می خواندند ،
<br />هنگامی که فریادها به گوش رسید و آژیرها ناله سرداد،
<br />خانه ها در میان گرد و غبار به زانو درآمدند ،
<br />برج دونیمه شد ، سردرها فرو ریخت ،
<br />و تنبادِ سمج ِ موتورهای هواپیما :
<br />دو نفر لباس هایشان را پاره کردند و عشق ورزیدند
<br />تا از سهم ابدیت ما دفاع کرده باشند ،
<br />و از جیره ی ما از زمان و بهشت ،
<br />تا به عمق ریشه های ما بروند و ما را نجات دهند ،
<br />تا میراثی را زنده کنند که راهزنان زندگی
<br />هزاران سال پیش از ما دزدیده بودند ،
<br />آنان لباس هایشان را پاره کردند و همآغوش شدند
<br />زیرا هنگمی که بدن های عریان به هم می رسند
<br />انسان ها از زمان می گریزند و زخم ناپذیر می شوند ،
<br />- هیچ چیز نمی تواند به آنان دست یابد ، آنان به سرچشمه باز می گردند ،
<br />آنجا من و تویی نیست ، فردا ، دیروز، اسمی نیست ،
<br />حقیقت دو انسان یک روح و یک بدن است ،
<br />ای هستی محض ...
<br /> در شهرهایی که خاک می شوند
<br />اطاق ها از هم جدا می افتند،
<br />اطاق ها و خیابان ها ، اسم هایی که طنینی چون زخم ها دارند،
<br />اطاقی که پنجره هایش به اطاق های دیگر باز می شود
<br />با همان کاغذ دیواری رنگ پریده
<br />آنجا که مردی با آستین های بالازده خیرهای روز را می خواند
<br />یا زنی اطو می کشد ، اطاق آفتابرو
<br />که شاخه های درخت هلو برآن سایه انداخته است ،
<br />اطاقی دیگر: بیون همیشه باران می بارد،
<br />یک حیاط و مجسمه های برنجین سه کودک ،
<br />اطاق هایی که چون کشتی های لغزان
<br />در خلیجی از نورند؛ یا چون زیردریایی ها:
<br />سکوت گسترش می یابد و در امواج سبز پراکنده می شود ،
<br />به هر آنچه دست می زنیم تابندگی ِ فسفری دارد ،
<br />دخمه های مدفون ثروت ، عکس های خانوادگی
<br />که اینک رنگ اخته اند، الی های نخ نما ،
<br />دریچه ها ، سلول ها ، غارهای جدویی ،
<br />قفس ها و اطاق های شماره دار ،
<br />همه چهره دگرگون کرده ند همه بال درآورده می پرند،
<br />هر نقش گچ بری ابریست ،
<br />هر دری به روی دریا باز می شود ، به چمنزاران و آسمان ،
<br />هر میزی پنداری برای ضیافتی است ،
<br />همه چون صدف هایی دربسته اند و زمان به عبث آنان امحاصره کرده است ،
<br />دیگر کنون نه زمان به جا مانده ، نه دوارهایی ؛ فضا ، فضا ،
<br />دست هایت را باز کن و این ثروت ها را بینبار ،
<br />میوه را بچین ، از زندگی بخور ،
<br />در زیر درخت داز بکش ، آب را بنوش ! ،
<br />همه چیز چهره دگرگون کرده و مقدس است ،
<br />هر اتاقی مرکز جهان است ،
<br />این ولین شب ِ همه چیز است ، روز نخستین است ،
<br />هنگامی که دو نفر عشقبازی می کنند جهان متولد می شود ،
<br />قطره ی نور از اندرون های شفاف
<br />اطاق چون میوه ای باز می شود
<br />یا منند ستاره ای در عین سکوت منفجر می شود ،
<br />و قوانینی که موش ها پوزه اش زده اند،
<br />میله های آهنی بانک ها و زندان ها
<br />میله های تشریفات اداری ، حصارهای سیم خاردار ،
<br />مهرهای کائوچویی ، نیشترها و سیخونک ها ،
<br />وعظ سلاح ها با آهنگی یکنواخت ،
<br />کژدمی با دجه ی دکترا و صدایی شیرین ،
<br />پلنگی با کلاه ابریشمین ،
<br />رئیس انجمن گیاه خواران و صلیب سرخ ،
<br />قاطر تعلیم و تربیتی ،
<br />تمساح ملبس به کسوت نجات دهنده ،
<br />پدر خلق ها ، رئیس ، کوسه ماهی ،
<br />آرشیتکت آینده ، خوکی با لباس نظامی ،
<br />عزیز دردانه ی کلیسا
<br />که دندان های مصنوعی سیاه شده اش را
<br />در آب مقدس می شوید
<br />و به کلاس های زبان انگلیسی و دموکراسی می رود ،
<br />دیوارهای نامرئی ، صورتک های پوسیده ای
<br />که انسانی را از انسان دیگر جدا می کند
<br />و از خویش ،
<br /> این همه فرو می ریزد
<br />در لحظه ای عظیم و ما به یگانگی از دست رفته مان می نگریم ،
<br />به انزوای محض انسان بودن ،
<br />به شکوه انسان بودن ،
<br />شکوه نان را قسمت کردن ، آفتاب را و مرگ را قسمت کردن ،
<br />معجزه ی از یاد رفته ی زنده بودن ؛
<br />
<br />دوست داشتن جنگ است ،اگر دو تن یکدیگر را در آغوش کشند
<br />جهان دگرگون می شود ، هوس ها گوشت می گیرند ،
<br />اندیشه ها گوشت می گیرند ، بر شانه های اسیران
<br />بال ها جوانه می زنند ، جهان ، واقعی و محسوس می شود ،
<br />شراب باز شراب می شود ،
<br />نان بویش را بازمی یابد، آب آب است ،
<br />دوست داشتن جنگ است ، همه ی درها را می گشاید ،
<br />تو دیگر سایه ای شماره دار نیستی
<br />که ارباببی بی چهره به زنجیرهای جاویدان
<br />محکومت کند ،
<br /> جهان دگرگون می شود
<br />اگر دو انسان با شناسایی یکدیگر را بنگرند ،
<br />دوست داشتن عریان کردن فرد است از تمام اسم ها :
<br />الوئیز گفت : « بگذار نشمه ی تو باشم »
<br />ولی مرد تسلیم قانون شد ،
<br />او را زنی گرفت و آنان پاداشش را
<br />با اخته کردنش دادند ،
<br /> چه بهتر جرم
<br />و خودکشی عشاق ، برادر و خواهر
<br />که همچون دو آینه ی مفتون شباهت خود بودند
<br />با هم زنا می کنند ،
<br />چه بهت نان سوایی را خوردن ،
<br />چه بهتر زنا کردن در بسترهایی از خاکستر
<br />چه بهتر عشق و تازیانه ای از چرم خام ،
<br />و هذیان پیچک به زهرآلود ،
<br />و لواط گری که به روی یقه اش به جای میخک تف می زند ،
<br />چه بهتر سنگ شدن در مکان های عمومی
<br />که تسلیم شدن به این ماشین
<br />که شیره ی حیات را تلمبه می زند و خمیرآسا بیرون می کشد ،
<br />و ابدیت را با ساعات ب حوصلگی تاخت می زند ،
<br />از لحظه ها زندان می سازد ،
<br />زمان را به پشیزهای مسین و گه مجرد مبدل می کند ،
<br />
<br />چه بهتر عفاف ، و گلی نامرئی
<br />که تنها در میان ساقه های سکوت ایستاده است ،
<br />و اماس سخت قدیسان
<br />که هوس ها را می پالاید و زمان را خالی می کند ،
<br />ازدواج آرامش و جنبش ،
<br />نزوا در میان گلبرگ هایش آواز می خواند ،
<br />هر اعت گلبرگی از بلور است ،
<br />جهان یک به یک صورتک هایش را از چهره برمی گیرد ،
<br />و در مرکز ، شافیت جلوه گر ،
<br />آنکه دایش می نامیم ، هستی بی نام
<br />خویش را در خلأ اندیشه رها می کند ، هستی بی چهره
<br />از خویشتن خویش برمی خیزد ، خورشیدی میان خورشیدها،
<br />انباشتگی حضورها و اسم ها :
<br />
<br />هذیانم را دنبال می کنم ، اطاق ها ، خیابان ها ،
<br />کورمال کورمال به درون راهرو های زمان می روم ،
<br />از پله ها بالا می روم و پائین می آیم ،
<br />بی آنکه تکان بخورم با دست دیوارها را می جویم ،
<br />به نقطه ی آغاز بازمی گردم ، چهره یتو را می جویم ،
<br />به میان کوچه های هستیم می رویم
<br />در زیر آفتابی بی زمان
<br />و در کنار من تو چون درختی راه می روی ، تو چون رودی راه می روی ،
<br />تو چون سنبله ی گندم د دست های من رشد می کنی ،
<br />تو چون سنجابی در دست های من می لرزی ،
<br />تو چون هزاران پرنده می پری ،
<br />خنده ی تو بر من می پاشد ،
<br />سر تو چون ستاره ی کوچکی ست در دست های من ،
<br />آنگاه که تو لبخندزنان نارنج می خوری
<br />جهان دوباره سبز می شود ،
<br /> جهان دگگون می شود
<br />اگر دو تن یکدگر را با گیجی در آغوش بکشند
<br />و روی سبزه بیفتند ؛ آسمان پایین می آید ،
<br />درختان سرمیکشند ، هیچ چیز جز فضا نیست ،
<br />روشنی و سکوت ، هیچ چیز به جز فضا
<br />که گشاده است تا عقاب چشم از میان آن گذرد ،
<br />قبیله ی سپید ابرها کوچ می کنند ،
<br />جسم لنگر می کشد ، روح شراع برمی فرازد ،
<br />ما از دسترس نام هامان به ذور می افتیم
<br />و میان سبز و آبی سرچشمه شناور می شویم ،
<br />زمان مطلق ، هیچ چیز بدین سوی نمی آید
<br />به جز خود زمان ، رودی از خوشبختی ،
<br />
<br />هیچ چیز نمی گذاد ، تو ساکتی ، تو پلک می زن
<br />(ساکت:در این لحظه فرشته ای در پرواز است
<br />به بزرگی یک صد حیات خورشید ) ،
<br />آیا این هیچ بود که گذر می کرد ، آیا این تنها یک پلک زدن ود ؟
<br />- و ضیافت ، تبعید ، اولین جنایت ،
<br />استخوان فک خر ، صدای خفه و خالی
<br />و محکوم حیران و خیره
<br />که گویی در صحرایی پوشیده از خاکستر اتاده است ،
<br />فریاد بلند آگاممنون
<br />و کاساندرا که بلندتر از غرش دریا
<br />به تکرار ندبه می کند ،
<br />سقراط در زنجیر ( خورشید طلوع می کند ،
<br />مردن بیدار شدن است : « کریتو گور پدراسکولاپیوس ،
<br />من از درد ندگی شا افته ام » ) ،
<br />شغال خطابه ی خود را در خرابه های ننوا
<br />ادامه می دهد ، شبحی که بروتوس
<br />شب پیش از نبرد دید ، موکتزوما
<br />به روی بستر پرخار بی خوابی به خود می پیچد ،
<br />روبسپیر به روی ارابه به سوی مرگ می رود ،
<br />سفری بی انتها ، که لحظه به لحظه ی آن شمرده و باز شمرده شده است ،
<br />استخوان فک لرزان خود را در دست گرفته ،
<br />چوروکا در میان بشکه اش قرار دارد
<br />تو گویی بر سریری ارغوانی نشسته است ،
<br />لینکلن که قدم هایش پیشاپیش شمرده شده است
<br />به طرف تآتر می رود ،
<br />جغجغه ی مرگ تروتسکی چون گرازی وحشی ناله می کند ،
<br />مادو و سؤالی که هیچ کس پاسخ نگفت:
<br />چرا اینان مرا می کشند ؟
<br />نفرین ها ، آه ها ، سکوت های مجرمین ،
<br />قدیس و شیطان بیچاره
<br />گورستان های تکیه کلام ها و لطیفه ها
<br />که سگ های معانی بیان با پنجه نبش می کنند
<br />هذیان ، فریاد پیروزی ،
<br />صدای عجیبی که هنگام مرگ از خویش درمی آوریم
<br />و طپش قلب زندگی نوزاد
<br />و تق تق استخوان هایی که در نزاع به روی هم خرد می شود
<br />و دهان کف آلود پیامبر
<br />و فریاد او و فریاد جلاد
<br />و فریاد محکوم ...
<br /> آن ها شعله هاست،
<br />چشم ها ، و آن ها شعله هایی ست که او بر آن ها می نگرد ،
<br />گوش شعله ای ست و صدای درون آن شعله ای ست ،
<br />لب ها زغال های گداخته است ، زبان داغی آتشین است ،
<br />لامسه و مردی که لمس می کند ،
<br />اندیشه و چیزی که بدان می اندیشند ، اندیشه گر شعله است ،
<br />همه چیز در آتش است ، جهان شعله یی ست ،
<br />هیچ چیز به خودی خود در آتش نیست ، و هیچ چیز
<br />به جز اندیشه نیست که شعله ور است و سرانجام دود:
<br />نه جلاد و نه محکومی وجود دارد ...
<br /> و فریاد
<br />در یک بعد از ظهر جمعه ؟ و سکوت
<br />که خویش را با نشانه ها می پوشاند ،
<br />سکوت که بی آنکه سخن بگوید سخن می گوید ، آیا چیزی نمی گوید ؟
<br />و فریادهای انسان ها ، چیزی نیست ؟
<br />آیا آن گاه که زمان می گذرد چیزی نمی گذرد؟
<br />- هیچ چیز نمی گذرد ، تنها خورشید است
<br />که پلک می زند ، به کندی حرکت می کند ، هیچ چیز ،
<br />هیچ فدیه یی نیست ، زمان هیچ گاه به عقب باز نمی گردد ،
<br />مردگان همان جا که به مرگ بازبسته شده اند باقی می مانند ،
<br />و هیچ گاه با مرگ دیگری نمی میرند ،
<br />هر یک زندانی حرکات خویش است ، دست نیافتنی ،
<br />آن ها از میان تنهایی شان ، از میان مرگشان ،
<br />بی آن که نگاه کنند لاینقطع به ما می نگرند ،
<br />مرگ اکنون مجسمه ی زندگی شان شده است ،
<br />آن ها همیشه آن جا هستند ، که در برابر ابدیت چیزی نیست،
<br />هر لحظه در برابر ابدیت چیزی نیست ،
<br />پادشاه سایه ها ضربان قلبت را می سنجد
<br />و آخرین حرکاتت را ، شکل سخت صورتکت را
<br />خطوط متغیر چهره ات را کاملا می پوشاند ،
<br />ما آثار تاریخی یک زندگی هستیم
<br />زندگی نزیسته و بیگانه ، که کم تر از ماست
<br />- زندگی به راستی چه وقت از آن ما بود ؟
<br />چه وقت ما آنچه که به راستی هستیم هستیم ؟
<br />زمین استواری نداریم ،
<br />ما هرگ چیزی جز گیجی و تهی نیستیم ،
<br />دهان هایی در آینه ، وحشت وتهوع ،
<br />زندگ هیچگاه از آن ما نیست ، از آن دیگران است ،
<br />زندگی از آن هیچ کس نیست ، ما همه ی زندگی هستیم ،
<br />- نانی پخته از آفتاب از آن دیگر مردم
<br />برای همه ی آن مردمی که خود ما هستند –
<br />من وقتی هستم که دیگری باشم ،
<br />تا از خود بیرون بی آیم ، خویش را در دیگران می یابم
<br />دیگرانی که اگر من نباشند نیستند ،
<br />دیگرانی که سرشاری هستی را به من می دهند ،
<br />من نیستم ، منی وجود ندارد ، این همیشه ماست ،
<br />زندگی همیشه دیگر است ، همیشه گامی فراتر است ،
<br />آن سوی تو ومن ، همیشه یک افق است ،
<br />زندگی که ما را از زندگی درمی آورد و بیگانه مان می سازد ،
<br />که برایمان چهره یی اختراع می کند و آن را درهم می شکند ،
<br />گرسنگی برای حیات ، ای مرگ ، نان همه ی انسان ها ،
<br />الوئیز ، پرسه فونه ، ماری ،
<br />چهره ات را به من بنما
<br />اکنون که می توانی چهره ی راستین مرا ببینی ، چهره ی دیگری را ،
<br />چهرهی من که همیشه چهره ی همه ی ماست ،
<br />چهره ی درخت ونانوا ،
<br />راننده و ابر و ملاح ،
<br />چهره ی خورشید ، دره ، پدرو ، پابلو ،
<br />چهره ی تنهایی اشتراکی ما ،
<br />بیدارم کن ، من تازه متولد شده ام :
<br /> زندگی و مرگ
<br />در تو آشتی می کنند ، بانوی شب ،
<br />برج زلالی ، ملکه ی بامداد ،
<br />دوشیزه ی ماه ، مادر مادر آب ها ،
<br />جسم جهان ، خانه ی مرگ ،
<br />من از هنگام تودم تاکنون سقوطی بی پایان کرده ام ،
<br />من به درون خویشتن سقط می کنم بی آن که به ته برسم ،
<br />مرا در چشمانت فراهم آر ، خاک برباد رفته ام را بیاور
<br />و خاکستر مرا جفت کن ،
<br />استخوان دونیمه شده ام را بند بزن ،
<br />بر هستی ام بدم ، مرا در خاکت مدفون کن ،
<br />بگذا خاموشی ات اندیشه ای را که با خویش عناد می ورزد
<br />آرامش بخشد :
<br /> دستت را بگشای
<br />ای بانویی که بذ روزها را می افشانی ،
<br />روز نامیراست ، طلوع می کند ، برگ می شود
<br />زاییده شده است و هیچ گاه از زاییده شدن خسته نمی شود ،
<br />هر روز تولدی ست ، هر طلوع تولدی ست
<br />و من طلوع می کنم ،
<br />ما همه طلوع می کنیم ،
<br />خورشید با چهره ی خورشید طلوع می کند ،
<br />خوآن با چهره ی خوآن طلوع می کند ،
<br />چهره ی تمام مردان ،
<br />
<br />دروازه ی هستی ، بیدارم کن و طلوع کن ،
<br />گذار من چهره ی این روز را ببینم ،
<br />بگذار من چهره ی این شب را ببینم ،
<br />همه چیز دگرگون می شود و مرتبط می شود
<br />معبر خون پل ، ضربان قلب ،
<br />مرا به آن سوی شب ببر
<br />آن جا که من تو هستم آن جا که ما یکدیگریم ،
<br />ه خطه ای که تمام ضمایر به هم زنجیر شده اند :
<br />دیواره ی هستی ، هستی ات را بگشا ، بیدار شو ،
<br />روی چهره ات کار کن ، تا شاید تو هم بای ،
<br />روی اجزاء چهره ات کار کن ، چهره ات را بالا بگیر
<br />تا به چهره ی من که به چهره ات خیره شده است خیره شوی ،
<br />تا این که به زندگی تا سرحد مرگ خیره شوی ،
<br />چهره یدریا ، نان ، خارا و چشمه ،
<br />سرچشمه ای که چهره ها ما در چهره ای بی نام
<br />فانی می شود ، هستی بی چهره ،
<br />حضور وصف نپذیر در میان حضورها ...
<br />می خواهم ادامه دهم و پیشتر بروم ، ام نمی توانم :
<br />لحظه د لحظه ای دیگر و دیگر می جهد ،
<br />من خواب های سنگی را که خواب نمی بینند دیدم
<br />و چون سنگ ها در انتهای سال ها خونم را شنیدم
<br />که در رشته هایش نغمه خوان می رفت ، درا با وعده ی نور آواز م خواند ،
<br />دیوارها یک به یک ره باز می کردند،
<br />همه ی درها شکسته می شد
<br />و خورشید در میان پیشانی ام منفجر می شد ،
<br />و پک های فروبسته ام را می گشود ،
<br />قنداقه ی هستی ام را می درید ،
<br />مرا از خویشتن می رهاند
<br />و مرا از خواب حیوانی قرن های سنگ بیرون می کشید
<br />و جادوی آنه هایش رستاخیز می کردند
<br />بیدی از بلور ، سپیداری از آب ،
<br />فواره ای بلند که باد کمانی اش می کند ،
<br />درختی رصان اما ریشه در اعماق ،
<br />بستر رودی که می پیچد ، پیش می رود ،
<br />روی خویش خم می شود ، دور می زند
<br />و همیشه در راه است :</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109291201788916035?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1092911916267414432004-08-19T03:37:00.000-07:002004-08-19T03:38:36.266-07:00نقب - اكتاويو پاز<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">نقب </span>
<br />
<br />اکتاویو پاز
<br />احمد میرعلائی
<br />
<br />با رنج بسیار،بایک بند انگشت پیشرفت درسال،
<br />ددل صخره نقبی می زنم .هزاران هار سال
<br />دندانهایم رافرسوده ام وناخنهایم راشکسته ام
<br />تا به سوی دیگر رسم،به نور،به هوای آزاد وآزادی .
<br />واکنون که دتهایم خونریز است ودندان هایم
<br />درلثه هایم می لرزند،درگودالی،چاک چاک ازتشنگی وغبار،
<br />ازکار دست می کشم ودرکار خویش می نگرم:
<br />من نیمه ی دوم زندگی ام را
<br />درشکستن سنگ ها ،نفوذ دردیوار ها ،فرو شکستن درها
<br />وکنار زدن موانعی گذرانده ام که درنیمه ی اول زندگی
<br />به دست خود میان خویشتن ونور نهاده ام . </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109291191626741443?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1092911842833068112004-08-19T03:36:00.000-07:002004-08-19T03:37:22.833-07:00بازگشت - اكتاويو پاز<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">بازگشت
<br /></span>
<br />اکتاویو پاز
<br />احمد میرعلائی
<br />
<br />درمیانه ی راه ایستادم
<br />به زمان پشت کردم
<br />وبه جای ادامه ی آینده
<br />- که کسی در آن چشم به راهم نبود-
<br />برگشتم وبرجاده ی هموار گذشته گام زدم
<br />
<br />آن راه باریک راترک کردم که همه
<br />ازآغاز ِ آغاز انتظار ِ نشانه ای ،
<br />کلیدی یافتوایی از آن دارند ،
<br />ودر این میانه امید ،نومیدانه امیدوار است
<br />تا دروازه ی قرون باز شود
<br />وکسی بگوید:اکنون نه دروازه ای ،نه قرنی...
<br />
<br />خیابانها ومیدانها رازیر پاگذاشتم،
<br />تندیس های خاکستری درسرد صبحگاه،
<br />وتنها باد درمیان اشیاء مرده ،زنده بود.
<br />آن سوی شهر، دشت وآن سوی دشت
<br />شب دردل صحرا :
<br />دل من شب بود،صحا بود.
<br />آنگاه سنگی درآفتاب بودم ،سنگی وآینه ای
<br />وآنوقت دریایی دردل صحرا وویرانه ها
<br />وبر فراز دریا آسمان سیاه ،
<br />سنگ عظیم حروف ساییده
<br />ستاره هارا هیچ چیز به من نمی نمود .
<br />با انتها رسیدم.دروازه ها فروریخته
<br />وفرشته،بی سلاح خفته.
<br />درون باغ:برگها به هم پیچیده،
<br />نَفَس ِ سنگها چنان که گویی زنده اند ،
<br />خواب آلودگی گل های ماگنولیا
<br />نور برهنه براندام های خال کوبیده ی درختان.
<br />آب ،علفزار سرخ وسبزرا
<br />با چهار بازو درآغوش می کشید .
<br />ودر مرکز،زن،درخت،
<br />پرمرغان آتش
<br />
<br />عریانی من عادی می نمود:
<br />مثل آب بودم،مثل هوا
<br />زیرنو سبز درخت
<br />آرمیده درچمن،
<br />پردرازی بود
<br />به جای مانده ز باد،سپید
<br />خواستم ببوسمش اما صدای آب
<br />باتشنگی ام تماس گرفت وشفافیت اش
<br />به خویشتنم باز خواند
<br />تصویری لرزان دراعماق دیدم:
<br />عطشی درهمشکسته،دهانی ویران،
<br />ای آتش خود پسند وخزنده،ای پیر خسیس ،
<br />عریان ام رابپوشان. با آرامی رفتم.
<br />فرشته تبسم کرد.بادبیدار شد
<br />وخاشاکش کورم کرد.
<br />سخنان من بادبود،خاشاک بود:
<br />این مانیستیم که زندگی می کنیم،این زمان است که مارا می زید.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109291184283306811?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1092911757907213382004-08-19T03:34:00.000-07:002004-08-19T03:35:57.906-07:00آذرخش، درآرامش-اكتاويو پاز<div align="right"><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:180%;">آذرخش، درآرامش
<br /></span>
<br />اکتاویو پاز
<br />احمد میرعلائی
<br />
<br />دراز کشیده،
<br />سنگی به هیئت ظهر،
<br />چشمانم نیمه بسته آنجا که سپید آبی می شود،
<br />لبخندی درمیان آن.
<br />نیم خیز می شوی ،یال شیرت رام تکانی .
<br />وآنگاه دراز می کشی ،
<br />قطره ی کوچکی ازگدازه برصخره،
<br />پرتو آفتابی خفته.
<br />
<br />تاخفته ای برتو دست می کشم،صیقلت می دهم،
<br />ای تیشه ی باریک
<br />پیکانی که باتو شب را به آتش می کشم.
<br />
<br />باشمشیر ها وپرها،آنجا دردوردست،دریا درکشاکش است.
<br /> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109291175790721338?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8003493.post-1092911667308986482004-08-19T03:33:00.000-07:002004-08-19T03:34:27.306-07:00معرفي اكتاويو پاز<div align="right">اکتاویو پاز شاعر ، مقاله نویس ، سیاستمدار ، مباحثه گر سیاسی ، سردبیر ، مترجم و متفکر بزرگ مکزیکی طی پنجاه سال فعالیت ادبی و فرهنگی و اجتماعی خویش درهای مدرنیته را به روی زبان اسپانیایی گشود ، نقشی مهم در رساندن فرهنگ آمریکای لاتین به سطحی جهانی داشت ، و به شایستگی ، در سال1990 برنده ی جایزه ی نوبل شد .
<br />"گسستگی و پیوستگی" ، "انزوا و همگرایی" ، " تجلی دگردیسی گذشته ، امروز و فردا در شعر " ، دلمشغولی و تکاپوهای مدام پاز است . همچنین ریشه های تاریخی و فرهنگی ، زاد بوم، آداب و سنن... نفی خلاق ِ میراث کهن و گرته برداری لازم از عهد باستان ، نقد حال و استقبال از آینده ، جسارت به روز بودن و دامن زدن به رویاهای کرانه ناپذیر انسان[شاعر] ... و مکاشفه ی جریان خودبخودی و سیال شعر ، دغدغه های بی پایان شاعر بزرگ مکزیک ، اکتاویو پاز را تشکیل می دهد .
<br />پیشگفتار : اقبال معتضدی </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8003493-109291166730898648?l=poetrymagazine.blogspot.com' alt='' /></div>World Poetry Magazinehttp://www.blogger.com/profile/11227585020612330426noreply@blogger.com0